قاراشاشقا حات

تاڭسىق, ءا؟ تاڭىرقارلىقتاي تىرلىك-اۋ. تاڭدانىس تۋدىراتىنىن سەزەمىز. ءبىر رەداكتسيادا قىزمەتتەس بوپ وتىرىپ, حات جازىسقانى قالاي دەپ, تاڭداي تاقىلداتاتىنىن بىلەم عوي جۇرتتىڭ. اركىمنىڭ ءوز ىرقى بار, ونى تەجەپ, قۇرىقتاي المايسىز. جانە دە مۇنداي ءۇردىس بۇ­رىننان قالىپتاسقان. ءىزاشارى ءبىز ەمەسپىز. الەمدىك مىسالدى بىلاي قويعاندا, جازۋشى­لار ءا.نۇرشايىقوۆ پەن س. بايجانوۆ قا­سىن­­دا­عى ۇلدارىنا حات جازعان. جانىندا جۇرگەن جان جارلارىنا سىر اقتارىپ, حات جولداعان قالام­گەرلەر قانشاما؟ ب.بۇلقىشەۆتىڭ زامانداسقا حاتىن قايدا قويامىز؟ م. ماقاتاەۆتىڭ فا­ري­زاعا مۇڭىن شاعۋى دا جۇرەك حاتىنداي ءار كو­ڭىلدە جاتتالىپ قالدى ەمەس پە؟ حالىق قا­لاۋلىلارى, اينىماس دوستار بولعان ش.مۇر­تازا مەن ك. سمايىلوۆتىڭ ەل تاعدىرىنا ەلەڭ­دەپ جازعان جازبالارى ومىرشەڭدىگىن ءالى كۇنگە دالەلدەپ ءجۇر. اڭگىمە حاتتىڭ كىمگە, قالاي جا­زىلۋىندا بولسا كەرەك-ءتى. مازمۇنى قانداي؟ ماڭىزى شە؟ القيسسا, سونىمەن كىمگە حات جازعالى وتىر­مىز؟ تۇيسىك تۇرلىشە تۇرتكىلەنىپ تۇرعانداي. بول­جامى بار. باعدارى بەلگىلى بولعانداي. با­دى­رايىپ تاقىرىبىنان دا اڭعارىلىپ تۇر ەمەس پە؟ باسە, دەڭىز, حاتتى قاراشاشقا ارنايمىز! قاراشاش! بۇل ەسىمدى ۇزىنسونار ءتۇسىندىرىپ جاتۋدىڭ قاجەتى شامالى عوي. بىردەن بەلگىلى ەسىم. وقىرماننىڭ تىلىنە تاتتىدەي ءۇيىرىلىپ, تالعاتۋىمەن ءارى جالپاق جۇرتقا جايىلعان, كوز قانىق تەك – توقسانباي ىلىگە كەتەدى! ءيا, ورىن­دى, ۇيلەسىمدى. ول – قاراشاش توقسانباي عوي. قازاقتىڭ كادىمگى ءتىلشى قىزى. ساناۋلىلاردىڭ ساپىنداعى سارباز. باياعى كەڭەستىك داۋىردەگى «يزۆەستيانى» ت.تەسسىز ەلەستەتپەيتىنبىز. «ءما­­دەنيەت جانە تۇرمىس» جۋرنالى ش. قۇماروۆا قالامىنسىز قىزىقسىز بوپ كورىنەتىن. ش. بەيسەنوۆا دەسەك, جادىمىزعا «قازاقستان ايەلدە­رى» ورالا كەتەتىن. «لەنينشىل جاسقا» («جاس الاش») م. قوجاحمەتوۆا مەن ج. قۋانىش­بەك­قى­زىنىڭ قارا سوزبەن جىرلانعان شالقىما­لا­رى ءۇشىن ىقىلاستانا جازىلاتىن ەدى جاستار جاعى. وسىلاي تانتىلەنۋ, تامسانۋ, تاڭىرقاۋ جالعاسا بەرەتىندەي مە؟ شەكتەلىپ جاتسا دا جاعاڭىزدى ۇستاماڭىز. سەبەبى, جيىرماسىنشى عاسىردىڭ سوڭعى جارتىسىندا قازاق ءباسپاسوزىن جۇتىنعان ءتىلى مەن وتكىر دە ءورىستى, جالىندى دا شۋاقتى كوسەمسوزدەرىمەن قۇلپىرتىپ, قۇندى ەتە بىلگەن الگىندەي قازاق ءتىلشى قىزدارىنىڭ قارىمى مەن قۋاتىنا جاڭا عاسىرداعى قۇربى­لارى الدە سىڭىلىلەرى ءالى تالاي قىزىعا قۇما­ر­تاتىنىنا, سەنىمىمىز كامىل. ياپىرىم-اۋ, ءسوزىمىز ۇزاپ كەتپەي تۇرىپ, ءبۇ­گىنگى كەيىپكەرىمىز قاراشاش توقسانبايدى الگى جۋان تىزىمدەگى نازىك جاراتىلىس يەلەرىنىڭ قا­تا­رىنا قايمىقپاي قوسىپ قويعانىمىز ءجون بولار, تەگى. جوعارىداعى قالىپتاسقان قالى­بى­مىزعا سالا سويلەسەك, قاراشاشسىز كەشەگى «سوتسياليستىك قازاقستاندى», بۇگىنگى «ەگەمەن قازاقستاندى» ەلەستەتۋ مۇمكىن بە, وقىر­ما­نىم؟ ادىلدىگىن ايتىڭىزشى, مۇمكىن ەمەس قوي. مويىندالعاندى مولىنان ءپىشىپ ايتساق, قا­راشاشتىڭ مويىلداي قارا كوزىنەن وسى باسى­لىمنىڭ سارعايعان تىكپەلەرىنىڭ ءتىزىمى كورىنىپ, ەلەس بەرەتىندەي... حوش, سونىمەن, حاتىمدى باستايىن. ءجۇل­گە­ل­ەنە جازىلىپ تا كەتكەن ەكەن-اۋ, ءوزى. جۇرە­گى­م­نەن شىققان ءسوزىم قاراشاش جۇرەگىنە جەتەر مە ەكەن؟ تالعامپاز دا تالانتتى قالامگەردى جە­ڭىل دە ۇلپەك, ۇشپا سوزدەرمەن ۋانتا الما­سىم­دى سەزەمىن. ول جالتىراق پەن جىلتى­راۋ­ىقتى, بوسپەلىك پەن باتۋاسىزدىقتى, ۇرانشىل­دىق پەن ۇتىرسىزدىقتى قاپىسىز اجىراتا بىلەتىن, ءسوز قادىرىن بايىپتى بەزبەندەپ, ءمانىسىن جەتىك باعالايتىن ۇستىندى تۇلعا. تىلشىلىگىمەن تىرشىلىگىن تۇرلاۋلى ەتىپ, اسەم اسپەتتەگەن ادەمى دە جۇمباق الەم يەسى. اباي اتامىز: «مەن ءبىر جۇمباق اداممىن, ونى دا ويلا», دەمەكشى, ول قالام سىرىنىڭ بەرىكتىگى مەن بەكەمدىگىن, ۇشقىرلىعى مەن ۇتقىرلىلىعىن, ساعى­نى­شى مەن مۇڭىن, بولجاۋى مەن كوكسەۋىن جان تۇكپىرىنىڭ قالتارىسىنا ءتۇيىپ تاستاپ, كو­كەي­ىندەگىسىن سىرتقا شىم-شىمداپ شىعارىپ, شى­عار­ماشىلىعىنان لاززاتقا بولەنىپ جۇرگەن جان. ادام اتاۋلىنىڭ ءبارى جۇمباق... جان جۇم­باقتىعى قالامعا دارىسا, ول دا ءبىر قۇداي سىيلاعان دارىننىڭ ءباسىن ەسەلەپ تۇرادى ەكەن... قاراشاشتىڭ ءبىر جازعانىنا توياتتانعان وقىرمان, كەلەسىسىن كۇتىپ كوڭىلى الاڭ بوپ, ىنتىعىپ جۇرەتىنى دە سول قالام جۇمباق­تى­عىنىڭ تىلسىم كۇشى ەكەن... قىمباتتى قاراشاش! وسى حاتىما كوز ءجۇ­گىر­تىپ وتكەنىڭدە قانداي كۇيدە بولاتىنىڭنان بەيحابارمىن, ال ءوزىم سەنىڭ شىعارماشىلىق لابوراتورياڭا دەندەپ ەنىپ, تۇرلىشە دەرەك كو­زىنە قانىعىپ, قايسىسىنا كوڭىل بولسەم ەكەن دەگەندەي ابدىراپ, الابۇرتىپ قالعانىم راس. ماقساتىم سەنى جالاڭ ماقتاۋ بولماعاندىقتان, شىنايىلىق شەگىنەن اسپاي, جالقى سيپاتىڭ­نان جالپىلىق ولشەمگە ۇلاستىرا, قازاق جۋر­ناليستيكاسىنداعى قىز-كەلىنشەكتەر ىزدەنىسى­نىڭ باعىت-باعدارىن سەزدىرىپ قويۋ ەدى. سويتسەم, بۇل ىڭعايداعى تالعام مەن تاباندىلىق, كور­كەمدىك پەن كۇرەسكەرلىك, تاپقىرلىق پەن تال­عامپازدىق, ويلىلىق پەن پاراساتتىلىق, كۇر­دە­لىلىك پەن كۇرمەۋلىلىك, ت.ب. وزىڭە عانا ءتان ەرەكشە سيپاتتاعى الىمدىلىق پەن شالىم­دى­لىق قاسيەتتەرى سەنى دارالاپ تۇرادى ەكەن-اۋ. وعان دايەگىمىز كوپ. جازعانىڭ از با, كوپ بە؟ ول جاعىنا باس قا­تىرۋ ءجونسىز. قازمۋ-دىڭ جۋرفاگىن ءتامام­داپ, تۋعان ولكەڭە ورالىپ, اۋداندىق «كوممۋنيستىك ەڭبەك» گازەتىندە تابان اۋدارماي التى جىل قالام كورىگىن قىزدىرىپ, شابىتىڭا قا­نات بايلاپ الماتىعا كەلىپ, «سوتسياليستىك قازاقستاننىڭ» شاڭىراعىنا ۋىق بولىپ قادا­لىپسىڭ. سەكىرىسىڭ مىقتى. ەكىنىڭ بىرىنە بۇي­ىر­مايتىن ءناسىپ. وسىنىڭ بارىنە مۇرىندىق بولعان, ارينە, تاعدىر, تالايىڭا بۇيىرعان كا­سىپ. جازارماندىق كاسىپ. تۇسىنەم, اۋىل مەن استانا اراسىن. قاي ءول­شەممەن العاندا دا ورنىققان تۇعىرىڭنىڭ ءجونى بولەك ەدى عوي. وبلىستىق گازەتتەن «سق»-نىڭ مەنشىكتى تىلشىلىگىنە ات اۋىستىرىپ مىنگەنىمدە, وزىمنەن-ءوزىم ۇرەيلەنگەنىم ءالى ەسىمدە. باتپان جۇك مويىنىمدى ءيىپ, بەلىمدى تالدىر­عانداي-تىن. ارينە, بۇل توقسانىنشى جىلدار­دىڭ ءداپ باسىندا تابالدىرىعىن ەكەۋمىز قا­تارلاسا اتتاعان «سق»-نىڭ تالابى مەن جاۋاپكەرشىلىگىنەن تۋىنداعان استارلى دا اسقاق سەزىم شارپۋى بولعانىن ۇمىتپاسپىز, ءسىرا. اۋدان جاقتا نە جازدىڭ, بۇل جاعى ماعان بەيماع ۇلىم. ءبىر بىلەتىنىم, قالامىڭدى قاي­راق­قا شىڭداپ, تالپىنىسىڭدى ۇدەتىپ, شەبەر­لى­گىڭدى ەسەلەگەنىڭ سەزىلەدى. ايتپەسە, ەلىمىزدىڭ باس گازەتىنىڭ يلەۋىنە شىداۋىڭ ەكىتالاي بولار ەدى. مەن سەنىمەن سودان بەرگى جيىرما ءبىر جىل بويىنا ارىپتەس بوپ كەلەدى ەكەنمىن. تورعايدا جاتىپ-اق, الماتىداعى جازىپ-سىزعانىڭا را­زى بولىپ جۇرەتىنمىن. تىلشىلەردىڭ جىلدىق جينالىسىنا بارعانىمىزدا ىسكەرلىك جەدەل جۇزدەسۋلەردەگى ارىپتەستىك اڭگىمە-پىكىرلەسۋ­لەردە جازۋداعى بەتىڭنىڭ ايقىندىعىن اڭعارىپ قالعانمىن. جازعانىڭنان جان-جۇرەگىڭنىڭ تا­زا­لىعىن, بەكىنىپ بەكەمدەنگەن شەبىڭنىڭ بيىكتىگىن ويشا سارالاسام, ەندى بۇكىل بولمى­سىڭ­نىڭ ماماندىعىڭ الدىنداعى شاربولاتتاي تۇتاستىعىن سەزىنىپ, سۇيسىنگەن ەدىم. ءالى تالاي حالقىڭا قالتقىسىز قىزمەت ەتەتىنىڭە يمانداي سەنگەم. سول ءۇمىتىمدى الداماعانىڭ ءۇشىن, راحمەت ساعان, قالقام. كاسىپ تۋىستىعى مەن قالام ىڭكارلىگى تابىستىرماسا, مەن ساعان بۇلاي ءتان­تىلىك ءسوزىمدى استە ارناماعان بولار ەدىم. ونى تۇسىنۋگە ءتيىستىسىڭ. كىم كورىنگەنگە يىلمەيتىن قالامىم ساعان حات جازۋعا ءوزى يلىكتىرگەن مەنى... مۇنىڭ سىرىن عاجايىپ قىپ كورسەتپەسەم دە بولادى. ءتىپتى تىم قاراپايىم عانا. بار بول­عانى – سەنىڭ قالامىڭنان تۋىنداعان كۇللى ۇلكەندى-كىشىلى دۇنيەلەرىڭنىڭ ۇنەمى تالعام­پاز­دىقپەن جازىلىپ, ەل مۇددەسىن ايالاپ, اس­قاق­تاتا جىرلاي بىلەتىن جالىندى ءۇن-داۋى­سىڭ­نىڭ شىنايىلىعىندا, قالتقىسىز بەرىلىپ ءور­نەكتەيتىنىڭدە جاتقانىن اشىپ ايتقانىم ءجون. مىنە, مەنى جازعاندارىڭا ءۇيىرىلتىپ تۇراتىن وسى قاسيەتىڭ. حابارىڭا دەيىن تىقىرلاپ وقىپ, قاناعات ەتەتىنىم دە سول اقاۋسىز, العاۋسىز, سەنگەن, سۇيسىنگەن كوڭىلدەن بولسا كەرەك. ءالى ەسىمدە, 1997 جىلى قىسقا سالىم, ءبىزدىڭ سالالىق مينيسترلىك عيماراتىنىڭ ءبىر بولمەسىن جالعا الىپ وتىرعان گازەتتىڭ تىلشىلەر قوسىنىنا عابيت مۇسىرەپ, زاكيرا تولە­شوۆا جانە سەن – قاراشاش توقسانباي كەلىپ قوسىلدىڭدار. دالىزدە كەزدەسىپ قالىپ جۇردىك نەمەسە ادەيى ىزدەپ بارىپ قاۋقىلداسىپ قاي­تا­تىنبىز. سەن «موسكۆا-8م» ءپورتاتيۆتى جازۋ ماشەڭكەسىندە ق ۇلىنداي ويناپ, سوزبەن شار­پى­سىپ, ويىڭمەن شايقاسىپ وتىراتىنسىڭ. ال­ما­تىداعى «ەگەمەن» رەداكتسياسى سەندەردى ار­قا­نىڭ ايازىنا پيما سىيلاپ شىعارىپ سالعان­دا­رىن گازەتتەن بىلەتىن ەدىك, «ارقار قىسى جايلى جەرگە اۋسا, ءبىز كەرىسىنشە ىستەپ تۇرمىز, بۇل دا ەلدىك مىنەزدىڭ تارپاڭدىعى عوي» دەپ, كلاۆيشتەن ساۋساقتارىڭدى اجىراتىپ, ۇكىنىڭ ۇياسىنداي بولمەدەن ويىڭدى سارىارقاعا سام­عا­تىپ جىبەرگەن ءساندى دە سۇلۋلىققا بوككەن ءسا­تىڭ جادىمدا جاتتالىپ قالىپتى. قىستىڭ قا­قا­عان ءبىر كەشىندە تەرى تونىممەن-اق ايازعا قا­رى­لىپ, ايالدامادا تۇرعانىمدا, ەرىكسىز ەسىمە سەن ءتۇسىپ, ودان ءارى ۇلبىرەگەن راۋشان گ ۇلى كو­ڭىلىمە ورالىپ, ول مىنا سۋىقتان ءۇسىپ كەتەتىندەي كۇيگەلەكتەنىپپىن. سول گۇلدىڭ ءالى ءبۇرىسىپ سولماي, كوز قىزىقتىرا جايناپ, جان جادى­را­تىپ كەلە جاتقانىنا ىشتەي تاۋبە دەيمىز... قاراعىم قاراشاش! ەكى قاباتتى ەسكى رەداكتسيادا قابىرعالاس بولمەدە, كورشى وتىردىق قوي. كەيدە الىستاعى قارىنداسىن ساعىنعان­داي بوپ مەن كىرىپ بارسام, ەندى بىردە اعاسىن ىزدەگەندەي ىزەتپەن ۇلبىرەگەن سەزىمىڭە سالەمىڭدى وراپ سەن ەسىك اشاتىنسىڭ. وندايدا اڭگىمە ءار­قيىرعا شارلايدى. وتان, تۋعان جەر, الماتى, وسكەن ورتا, قالام ۇستاتقان تۇما باستاۋ... سىر­قاتتانىپ, ءالسىن-ءالى اۋرۋحاناعا ءتۇسىپ, ەمدەلىپ جۇرگەن اكەڭدى كوپ ايتاتىنسىڭ. ءبىر جولى اۋىلدا ەڭكەيگەن جاسىنا قاراماي, الدە ساۋىق­قانىن دالەلدەگىسى كەلدى مە ەكەن, اكەڭ ەرتتەۋلى اتقا قارعىپ ءمىنىپ, قۇيىنداتا جونەلگەندە, كوزىڭە جاس ءۇيىرىلىپتى... سەنىڭ سالماقتى, سىپا­يى, بايسالدى كەيپىڭە قاراپ, قاتتىلاۋ ما ەكەن دەپ قالساق تا, سول ساتتە ناعىز نازىك جۇرەك, ىستىق سەزىم يەسى ەكەنىڭە كوزىمىز ابدەن جەتكەن. سەنىڭ بار جازعانىڭ جان-جۇرەگىڭنىڭ شارپۋى­مەن ءپىسىپ-جەتىلىپ, سەزىمگە بوكتىرىلىپ, پەشتەن جاڭا عانا الىنعان كۇلشەدەي بالبىراپ تۇرا­تىن­دىعىنىڭ سىرىن دا ەندى تۇسىندىك. سەنى وزگەلەرمەن شاتاستىرمايتىندىعىمىزدىڭ دا سەبەبى وسىندا جاتقان سەكىلدى. قولىڭداعى قا­لامىڭ ءوزىڭدى ەشكىمگە ۇقساتپاعان ءبىر ءتىلشىسىڭ. وسى قاسيەتىڭ باسقالارعا دا دارىسا يگى. قارىنداسىم قاراشاش! سەنىڭ جازعاندا­رى­ڭا وقىرمانداردىڭ قۇشتارلىعىن وياتىپ, كوزىن جەتكىزەيىن دەۋدەن اۋلاقپىن. بۇل مەنىڭ مىندەتىمە جاتپايدى. كوزقاراقتىسى, «ەگەمەندى» وقيتىندارى بۇل جاعىنان قامشى سال­دىر­ماۋى ءتيىس. وزدەرى-اق سەنىڭ شىعارمالارىڭا جاق­سى قانىق دەپ ويلايمىن. قازىر جازعان­دا­رىڭدى تاناۋىنان شۇيدەلەپ, ءتىزىپ قايتەمىن. كوبىسىن ءوزىڭ دە ۇمىتىپ قالعان شىعارسىڭ. ءاي­تەۋىر ءبىر بىلەتىنىمىز, سەن ەلىمىزدىڭ اسا كورنەك­تى ونەر, مادەنيەت, ادەبيەت, عىلىم قايرات­كەر­لەرىنەن سۇحبات الىپ, ءتىلىڭنىڭ مايىن تامىزا ءتالىمدى ەتىپ جازعانىڭ. ولاردىڭ اتىن اتاپ, ءتۇ­سىن تۇستەۋدىڭ قاجەتى شامالى شىعار. وقىر­مان, كوكەيىڭدەگى ءبىر نار تۇلعانى ەلەست­ە­تى­ڭىز­شى. انە, سول قايتالانباس تارلان تۋرالى قارا­شاش قالام تەربەگەنىن ەسىڭە الا جۇرگەيسىڭ. اۋىزەكى اڭگىمەدە نە ايتىلمايدى. سۋداي سۇي­ىق­تاۋ, قۇمداي سۋسىلى باسىم كەتىپ جاتادى. سونىڭ ءبارىن قول ديىرمەننەن شىققان ۇنداي ماپ-مايدا, ءتۇيىرسىز عىپ, ءدامىن تاتتىرا بىلە­سىڭ. ءدامى قانداي جانە! قارلىعاشىم قاراشاش! سەنىڭ ءار جازعا­نىڭدى كوكتەمدە كەلەر قارلىعاشتاي ساعىنا كۇتىپ وتىراتىن وقىرماندارىڭنىڭ بارى قان­داي عانيبەت. سولاردان سىر جاسىرىپ قايتەم. قاراشاش-اۋ, جازعاندارىڭدى جيناستىرىپ, جي­ناق ەتىپ شىعارۋىڭ كەرەك دەپ ۇنەمى, قيى­لىپ ءجۇرمىن عوي. قۇلاعىڭا اسپايسىڭ. جازىل­دى ءبىتتى. ونى كىم وقيدى دەيسىڭ. تالعام­پاز­دىقتىڭ دا شەگى بار. سەنى سەندىرە سويلەيىنشى, جازعاندارىڭدى قاۋزاپ وقيتىندار, كىتاپ كۇي­ىن­دە دە قاستەرلەر ەدى عوي. وسى جاعىن شىم­بايىڭا باتىرىپ ادەيى ايتىپ وتىرمىن. ءالى دە كەش ەمەس, ءوزىڭ ءۇشىن ەمەس, وزگە ءۇشىن قۇراس­تىرىپ, جيناق ەتىپ باستىرشى. بارلىق جانر قامتىلعان بەرەكەلى دۇنيە بولارىنا سەنەمىن. قالامداسىم قاراشاش! سەنىڭ وسى گازەت قىزمەتىنە جەگىلگەن شيرەك عاسىردان استام مەرزىمدە قامتىماعان تاقىرىبىڭ جوق شىعار. قاي جانردىڭ دا مايتالمانىسىڭ. سۋ توگىلمەس جورعاسىسىڭ. استانانى رۋحاني جاعىنان تۇر­عىزىپ, سەزىممەن, تالعاممەن ساۋلەتتەندى­رۋ­شى­لەردىڭ ءبىرىسىڭ دەسەك, قاتەلەسپەيمىز. كىرپىشپەن ساراي سوعىلار, ال كوركەم سوزبەن, تەرەڭ ويمەن سول سارايدىڭ تۇڭلىگى ومىرلىك جەلپىنىپ تۇرار. ەلدىكتىڭ ەكپىنىن سەزدىرىپ, تاۋەلسىز­دىك­تىڭ تۋىن جەلبىرەتىپ تۇرار. بەرىك قاۋىمداس­تىق­تىڭ اجىرامايتىن قابىرعاسىن بەكەمدەپ قۇرار! سۇيىكتى گازەتىڭمەن قوسا سەنىڭ دە ۇلەسىڭ بار وسى قاسيەتتى قاربالاس, كۇيبەڭ تىرلىكتە. ارينە, ءوزىڭ ءۇشىن – كۇيبەڭ, ەلىڭ ءۇشىن – كۇي-دەم! سەن باقىتتىسىڭ, ءار ماقالاڭمەن وتا­نىڭ­نىڭ ەرتەڭىن ويلاپ, جان-جۇرەگىڭمەن كۇيگەن! ال قاراشاش! ءوزىڭ بىلەسىڭ, گازەت بەتى سو­زىلمايدى. ءتىل ۇشىمداعى ايتىلماعانى قي­ناي­دى. قالامىم دا قاناتتانباعان ويلارىمدى قي­مايدى. وتكەندەگى ءبىر ۇجىمدىق قۋانىشتى وتى­­رىستا ايتقان «قيمايمىن» ءانىڭ سەزىمىمدى باۋراپ كەتكەنىن قاراشى. «ۇياسىنا باتقان كۇن­دى قيمايمىن, ەرتە سولىپ جاتقان گۇلدى قي­مايمىن...» – دەپ اق كوبەلەك قاناتىمەن ىلەسىپ, مىنا داۋرەننىڭ باعاسىن اسقاقتاتا اۋە­لەتكەن ەدىڭ. سوندا ويلاعام, مىنا قاراشاش قالامى­نىڭ قۇدىرەتتى قارىمى انمەن ورنەك­تەلگەن الى­مىمەن, نازىك جۇرەك ناقىشىمەن, ادىلدىكتى ءسۇي­گەن بولمىسىمەن, تۋرالىقپەن سۋارىلعان تالان­تىمەن, اي ساۋلەسىندەي اقي­قات­شىل اقىل-ويى­مەن اجارلانىپ, بولەك بىتىمدەنىپ, ساپالىق نۇس­قاسىمەن ايقىندالىپ تۇرعان ەكەن عوي دەپ. ...وسى ويىمنىڭ دۇرىستىعىن وقىرمان­دا­رىم دا قۇپتار دەپ, سەرگىپ, ءۇمىتتى جايمەن ءۇشبۋ حاتىمدى اياقتادىم, قاراشاش! قايسار ءالىم.