كەرۋەنىن تارتقاندا ماڭگىلىككە ەل, ۇلپىلدەيدى ۇكىدەي تاڭعى ۇمىتتەر. قاسيەتتى قازاقتىڭ بايتاعىنا جاسارىپ كەل, جاڭا جىل, جاڭعىرىپ كەل!
قىرانىمدى سامعاتىپ قيانىڭا, قانات بايلاپ ۇشايىن قيالىما. قازاقستان! قاستەرلى حاس تۇلپارىم – بولات تاعا بايلايىن تۇياعىڭا. وردەن اسىپ زۋلاسا ءومىر – ك ۇلىك, التىن جالىن سىلايىن توگىلدىرىپ, اتىراۋ مەن التايدىڭ ارالىعىن اپپاق نۇرعا الايىن شومىلدىرىپ.
الديلەسە ۇل-قىزىن دالا – بەسىك, قۇس – كوڭىلىم, داريعا-اي, قالادى ءوسىپ. التى قانات اق وردا ىرگەسىنەن ءىڭىر تۋا تۇرعانداي سامال ەسىپ.
باقىتىمنىڭ بايلانعان باعى نۇرداي, تاعدىرىمنىڭ تالانى, تامىرىنداي. كۇندەر قاشىپ بارادى كوز ۇشىندا – سايدان ۇشقان سارىارقا ساعىمىنداي. تاۋەلسىزبىن! – تاۋبە – دەپ زەردەلەدىك, بەرەتىندەي تۇلعام بار تورگە كورىك. قازاقستان! قارىشتا, قيالاي شاپ – الامانعا ات قوسقان ەلدەن ەدىك.
كوڭىلى كۇن, جۇرتىمنىڭ جاز الەمى, اي بەتىنە ايشىقتاپ جازار ەدى... تورىمە شىق, جاڭا جىل – جاڭا جىرىم باقىتىم دا, بارىم دا قازاق ەلى!
عالىم جايلىباي, حالىقارالىق «الاش» ادەبي سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى
الماتى