ءبىز ونى سارى كىتاپ دەيتىنبىز. سەبەبى, مۇقاباسى ساپ-سارى ەدى. ال تولىق اتاۋى – «قازاقتىڭ ماقالدارى مەن ماتەلدەرى» بولاتىن.
بۇل قازىنانى بەلگىلى اقىن ءارى اۋىز ادەبيەتىن زەرتتەۋشى عالىم وتەباي تۇرمانجانوۆ جيناپ, قۇراستىرىپ, 1959 جىلى الماتىداعى قازاقتىڭ مەملەكەتتىك ادەبيەت باسپاسىنان باسىپ شىعارعان.
...مىنە, وسى كىتاپتى مەن ءوزىمنىڭ جەكەمەنشىگىم دەپ ويلايتىنمىن. سويتسەم, ونىم بەكەر ەكەن. تەك انشەيىن, ۇزاق ۋاقىت قولىمدا بولعان سوڭ كوزىم ۇيرەنىپ, وزىمشە يەمدەنىپ قالىپپىن.
بىردە اۋىلدان شەشەم قىدىرىپ كەلدى. كەشكە جۇمىستان ورالسام, ول كىسى الگى سارى كىتاپتى الىپ, ءۇڭىلىپ قاراپ وتىر ەكەن.
– ءيا, قالاعا كەلىپ, ماقال-ماتەل ۇيرەنەيىن دەگەنسىز بە؟ – دەپ كۇلدىم.
– ە-ە, – دەدى شەشەم جەڭىل عانا كۇرسىنىپ. – مىنا كىتاپتى كورىپ, قاي-قايداعىلار ەسىمە ءتۇسىپ وتىر-داعى... اكەڭ مۇنى باياعىدا ارىستاعى كىتاپ دۇكەنىنەن ساتىپ الىپ, ماعان سىيلاپ ەدى. مىنە, سونداعى جازۋى... تۇپ-تۋرا سول كۇنگىدەي كوز الدىمدا تۇر!
– كانە, كورەيىنشى, – دەپ قولىمدى سوزدىم. شەشەم سارى كىتاپتىڭ بەتىن الاقانىمەن ايالاي سيپاپ, ماعان ۇسىندى.
راسىندا دا, مۇقابانىڭ ىشكى جاعىنا: «1959 جىل. 19 اۆگۋست. ارىس ستانساسى. تۇرسىنعا – بالتاقارادان» دەپ جازىلعان ەكەن.
بۇرىنىراقتا بۇل جازۋدى وقىدىم با, وقىمادىم با, ەسىمدە جوق. وقىسام دا, ءسىرا, ءدال قازىرگىدەي ءمان بەرە قويماسام كەرەك.
– اپىر-اي, – دەدى شەشەم وزىمەن-ءوزى سويلەسكەندەي بولىپ. – سودان بەرىدە قانشاما جىل ءوتتى... ول كەزدە ءبىزدىڭ جاڭا عانا وتاۋ قۇرعان كەزىمىز عوي. سەندەر ءالى بۇل دۇنيەدە جوق ەدىڭدەر. ەندى ويلاپ قاراسام, سودان بەرگى كوشىپ-قونعان جەرلەردە ءۇي سالدىق, جيھاز الدىق... ءبارى توزدى. ال مىناۋ كىتاپ... سول باياعى قالپىندا تۇر!..
نۇرعالي وراز, «ەگەمەن قازاقستان»