ونەر يەسى بۇل جايىندا ايدوس ەربوسىن ۇلىنا بەرگەن سۇقباتىندا مالىمدەدى.
- 2007 جىلى ەدى, الماتىدا تۇرامىن. ۇيقىدان ويانعانىمدا ءوزىمدى وتە جامان سەزىنىپ جاتقانىمدى بايقادىم. ەش جەرىم اۋىرمايدى. بىراق جۇرەگىم اۋىرىپ بارادى. سوسىن "تەلەفون شالادى. جامان حابار كەلەدى" دەگەن وي كەپ جاتىر. سول كەزدە تەلەفون شىرىلدايدى. المايمىن. قايتا حابارلاستى. تەلەفون تۇتقاسىن كوتەرۋ كەرەك ەكەن. اكەمنىڭ باۋىرى, نەمەرە اعام حابارلاسىپ تۇر. "عادوش, ءبىرىنشى بيلەتپەن ەلگە كەل. اناڭ سىرقاتتانىپ جاتىر" دەدى. سودان اۋىلعا بارعانعا دەيىنگى ارالىق ەسىمدە جوق, - دەدى ءانشى.
ول ومىرىندەگى ەڭ جامان ءساتتى سول كەزجە باسىنان وتكەرگەنىن ەسىنە الدى.
- اۋىلعا كەلەمىن. ءبىزدىڭ ءۇي دوڭنەن كەيىن كورىنەدى. كيىز ءۇي تۇر. مامىر ايىندا ەشكىم كيىز ءۇي تىكپەيدى. جازدا كۇن جىلىدا تىگەدى. سول كەزدە اناممەن قوشتاسۋعا كەش قالعانىمدى ءتۇسىندىم. مەندە ءبىر اپتاعا دەيىن ەموتسيا بولمادى. مەن باسىندا تۇسىنبەدىم, سەنبەدىم. انامدى جەر قوينىنا تاپسىردىق. جەتىسى ءوتتى. سەنگىم كەلمەدى. قىرىق جاسىما دەيىن مۇنداي كۇي بولماعان. ومىرىمدەگى ەڭ اۋىر نارسە وسى بولدى, - دەدى عادىلبەك جاڭاي.
