رۋحانيات • 12 قاراشا، 2020

ۇلىلار ۇندەستىگى

138 رەت كورسەتىلدى

ءان جازۋ – مەحناتتى ءىس. ال سول جازعان ءانىڭ جايلى ونىڭ تاريحىن مولدىرەتىپ جازىپ شىعۋ، ءتىپتى قيىن. وزگەلەر جايلى پىكىر ءبىلدىرۋ ءبىر باسقا دا، ءوزىڭنىڭ ەڭبەگىڭە باعا بەرۋ مۇلدەم بولەك. يليا جاقانوۆتىڭ شەبەرلىگى – بوس ماقتانعا ەرىپ كەتپەي، اندەرىنىڭ جازىلۋ تاريحى جايىنداعى ەسسەلەرىن ناقتى دەرەك پەن وبراز نەگىزىندە سويلەتە الۋى.

ءبىر عانا «ەدىل-جايىق» ءانىنىڭ شىعۋ تاريحىنا ۇڭىلەيىكشى. ەدىل مەن جايىق... قازاق ەلى وبەكتەي سۇيگەن ىرىستى قوس وزەننىڭ كوك­تەي اعىپ وتەر ولكەسىندە تۋىپ-وسكەن جۇبان اقىننىڭ دا، يليا كومپوزيتوردىڭ دا ۇلى دا­ريالارعا دەگەن ىڭكارلىگى مەن ما­حاب­باتى ەرەكشە ەكەندىگى داۋسىز. ال ونداي شەكسىز ماحاببات جامان ءان تۋدىرماسا كەرەك-ءتى. الايدا قالامنان توگىلىپ تۇسەر ءار سوزگە، ونىڭ ىشىندە ءوزى جان-جۇرەگىمەن جازعان ءان سوزىنە تەرەڭ تالاپ-تالعاممەن قارايتىن ەستەت ەسسەيست وسى ءبىر انگە ءسوز جازۋعا كەلگەندە الاپات سەزىمدى اقىندى ءبىراز ازاپقا سالىپ قيناعان دا جايى بار.

– ەرتەڭىندە جۇباننىڭ ۇيىنە تاعى كەلدىم. جۇبان ادەتتە­گىسىندەي زالدا قارسى الدى. ۇستىندە اق­سارعىش كويلەك، كوك دجينسي شور­تيكپەن وتىر. ورنىنان تۇرە­گەل­گەندە شاكەن ايمانوۆ وينايتىن پەترۋچچيوداي سونداي ساۋلەتتى كورىندى. قانداي سۇلۋ كەلبەت! ءىرى تۇلعا! كەسەك ءبىتىم!

– داچادان كەلگەن بەتىم، يليا... تاعى ءبىر ءتۇرى... مىنە، وقىشى... نە اندەتىپ ايت، – دەپ جۇبان ماعان ەكى بەت قاعازدى ۇستاتا بەردى.

ءبىر بەتتە ءبىر شۋماق. ويداقتاتا جازىپتى. ەكى بەت قاعاز ەكى قو­لىمدا. كوزىم كورەدى، كورمەيدى. ماڭگىرىپ تۇرمىن. جۇبان:

– قالاي؟ – دەدى تەسىلە قاراپ.

مەن باسىمدى شايقادىم. جۇبان مەنىڭ قولىمداعى ەكى بەت قاعازدى ج ۇلىپ الدى دا، ونى ورتاسىنان قاق ايىرىپ، ۋماجداپ:

– سەنىڭ... سەنىڭ بۇل انىڭە جى­بەرگەن ۋاقىتىم... مەن... مەن... ەكى پوەما جازىپ تاستايتىن ەدىم. ساعان... يليا، ەشۋاقىتتا ولەڭ جاقپايدى. بولدى. جەتەدى اۋرەڭ! – دەپ شارت ەتە قالدى.

نە دەۋگە بولادى؟ ءۇنسىز تىندىم. سول ساتتە... زالدىڭ ەسىگى اشى­­­لىڭقىراپ تۇر ەكەن، سوفيا جەڭگەي ءوزىنىڭ سىنىق، بيازى قال­پىمەن:

– جۇباعا، يليا شاي ءىشسىن دە! – دەدى

 – ە، ىشسە ءىشسىن! – دەپ جۇبان گۇرس ەتە ءتۇستى. شاي ۇستىندە جۇبان ەكەۋمىز ءدۇرديىسىپ، ىشتەي ارباسىپ، ءتىل قاتىسقان جوقپىز. ءبىر-اق كەسە شاي ءىشتىم. سوفيا جەڭگەي كوزىنىڭ استىمەن ماعان قيىلىپ، اياي قارايدى. جۇبان سىرەسىپ، سىرتىن بەرەر ەمەس. مەن ۇيدەن شىعاردا ورنىنان قوزعالعان دا جوق.

جولدا ترامۆايمەن يزەڭدەپ ءبىر ساعاتتا ون ءبىرىنشى شاعىن اۋدانداعى ۇيىمە جەتتىم. ۇيگە كىرە بەرگەنىم سول ەدى، تەلەفون شىل­دىرلادى:

– اللو... اللو... بۇل... بۇل يليانىڭ ءۇيى مە؟ – دەيدى ءبىر تۇتىققان داۋىس.

– ءيا... ءيا... – دەيمىن.

– مەن جۇبان... ءا، سەن يلياسىڭ با؟ امانسىڭ با؟

– ۇيىڭىزدە جاڭا عانا بولىپ ەدىم عوي، جۇباعا، – دەدىم ەرىكسىز جىميىپ، – ايتا بەرىڭىز... قۇلاعىم سىزدە، جۇباعا...

– مەن جاڭا سەن كەتكەن سوڭ... تاعى ءبىر نۇسقاسىن جازدىم. تىڭدا.

باعاناعى شاتاقتان جۇرەگىم ۇيىپ تۇرىپ:

– وقىڭىز، – دەدىم تۇنجىراي ءتۇيىلىپ.

قۇلپىرادى دالا،

گۇلدەيدى ورمان،

ەمىزەدى ەگىز ەدىل مەن جايىق.

اق شاعالا ايدىن،

اقتالعان ارمان،

تەربەلەدى كەمە،

وينايدى قايىق.

ا-ا-ا، اعادى شالقىپ،

اققۋلارى قالقىپ،

ەدىل مەن جايىق!

اتاقتى «ەدىل-جايىق» ءانى وسىلاي ومىرگە كەلىپ ەدى.

 

سوڭعى جاڭالىقتار

دوللار باعامى ارزاندادى

قارجى • بۇگىن، 15:49

ۇقساس جاڭالىقتار