وتاعاسىنىڭ جاۋابىن ەستىگەن بويدا جولاۋشىلاردىڭ ۇزەڭگىسى سىڭعىر ەتە تۇسكەن. اي جارىعىمەن اۋدەم جەرگە شەيىن اعاراڭداپ كورىنىپ جاتقان قاسقا جول ولاردى شىرشىق قالاسىنا ەمەس, باسقا جاققا, ءتىرى جانعا بەيمالىم ءبىر تىلسىم تۇنەككە قاراي جەتەلەي جونەلگەندەي كورىندى.
«قاپ-ءاي, – دەپ وكىندى وتاعاسى باسىن شايقاپ. – ىشكە كىرىپ, شاي ىشىڭىزدەر دەگەندە بولار ما ەدى؟ ءاي, بىراق... مىنانداي دوكەي مىرزالار ءبىزدىڭ جامان تامعا كىرەر دەيمىسىڭ؟!».
ال ەرتەڭىنە...
ءتۇس الەتىندە وگپۋ-ءدىڭ ەكى قىزمەتكەرى الگى توقال تامنىڭ ەسىگىن سىندىرىپ جىبەرەردەي سەرپىپ اشىپ, ىشكە باسا-كوكتەپ كىرىپ كەلدى دە: «تەز جينال!» دەپ بۇيىردى وتاعاسىنا. ءسويتىپ اي مەن كۇننىڭ امانىندا نە بولعانىن تۇسىنبەي, ەكەۋىنە جالتاق-جالتاق قاراعان الگى بايعۇستى وزدەرى ءمىنىپ كەلگەن اربانىڭ ارتقى جاعىنا وتىرعىزىپ, قالاعا قاراي الدى دا كەتتى.
سول كۇنى وعان «اسا ءىرى حالىق جاۋلارىمەن سىبايلاس بولىپ, جول كورسەتتى» دەگەن اۋىر ايىپ تاعىلىپ, تابانى كۇرەكتەي ون جىلعا يت جەككەنگە ايدالىپ كەتە باردى...
بۇل وقيعا 1937 جىلدىڭ كوكتەمىندە, ءبىزدىڭ اۋىلدا بولعان ەكەن. ونى ەستىگەن جۇرت ءالى كۇنگە دەيىن: «قۇداي-اۋ, سوندا نەمەنە, ەكى كەشتىڭ اراسىندا تانىمايتىن-بىلمەيتىن كىسىلەرگە جول سىلتەگەنى ءۇشىن بە؟» دەپ سۇرايدى تاڭعالىپ. «ءيا, – دەيدى وعان ءبىزدىڭ اتالارىمىز بەن اپالارىمىزدىڭ بىرەۋى اقىرىن عانا. – سونداي دا زامان وتكەن عوي باستان...».
