قۇبىلادان سوققان قوڭىر جەل…
1
ارابستانىم,
قاعبالى عاجاپستانىم,
قابىلدا جانىمنىڭ ساز-اعىستارىن.
جەتتىم مەن جىل قۇسى سەكىلدى,
ۇشىردى قازاقستانىم.
1
ارابستانىم,
قاعبالى عاجاپستانىم,
قابىلدا جانىمنىڭ ساز-اعىستارىن.
جەتتىم مەن جىل قۇسى سەكىلدى,
ۇشىردى قازاقستانىم.
ۇشتىم مەن قاناتىم تالعانشا,
قاعبانىڭ قاسىنا بارعانشا.
قاراپ تۇر قازاقستانىم,
جانارى تالعانشا.
شەكارا بويىندا بايقادىم عۇمىردى,
كورمەدىم دامىلدى, مىگىردى.
ساقشىنىڭ جۇزىندە – تاڭعى اراي,
ك ۇلىمدەپ جۇگىردى.
سۇرادى تەگىمدى, ءجونىمدى,
اتاجۇرت, وتانىم, جەرىمدى.
كوتەردىم ەڭسەمدى, بەلىمدى,
«قازاقستان!» دەدىم ەلىمدى.
ارابىم ابىرجىپ, ءمۇدىردى,
قۇجاتقا ءۇڭىلىپ, كىدىردى.
«نازارباەۆ» دەگەندە باس يزەپ,
جول باستاپ جۇگىردى.
جانىما ەرەكشە كۇي ەنىپ,
جاقسىعا جاسادىم يەلىك.
بار جەردەن قينالماي ءوتتىم مەن,
نۇرسۇلتان اعاما سۇيەنىپ.
2
كىشى جۇما.
مەككە ءىڭىرى.
كەشقۇرىم,
قۇبىلادان قوڭىر اۋەن ەستىدىم.
«اقشا بۇلتتار ارابشا ولەڭ» سەكىلدى,
جانعا جايلى جايماشۋاق كەشكى مۇڭ.
كەشكى مۇڭ با,
اقشامداعى ازان با,
اسپان بەينە ۇقساپ كەتتى قازانعا.
ارابشا ولەڭ قازاقشاعا اۋىستى,
دايىندالدىم جاڭا جىردى جازارعا.
كوشتى بۇلتتار ۇزدىك-سوزدىق, بىرتىندەپ,
جىلجىعانى مامىراجاي, ۇلپىلدەك.
قۇبىلادان قوڭىر اۋەن جەتەدى,
بۇلاق قاشىپ بارا جاتىر بۇلكىلدەپ.
بۇلاق قاشىپ بارا جاتىر بۇرالىپ,
جاراتقاننان جارلىق الىپ, قۇپ الىپ.
يماندى ءىڭىر يناباتقا شاقىرىپ,
اساۋ ويعا سالادى كەپ بۇعالىق.
قۇبىلا جەلى جانىما ءوتتى بوگەلمەي,
تەنتەك ويدى تەزگە سالىپ, كوگەندەي.
«ازانىڭىز امان بولسىن, مۇسىلمان,
قازانىڭىز تولى بولسىن» دەگەندەي.
ينشاللا!
3
ءدىن مەن ءدىلدىڭ تامىرى ءبىر,
ءبىر اللانىڭ ءامىرى ءبىر.
تاۋ مەن دالا ساعىمى ءبىر,
ءمۇساپىردىڭ قاعىمى ءبىر.
جەر بەتىندە جۇرگەندەردىڭ,
جەر استىندا قابىرى ءبىر.
جۇتاتۇعىن اۋاڭ دا ءبىر,
شومىلاتىن ناۋاڭ دا ءبىر.
كورەتۇعىن اسپانىڭ ءبىر,
تابىلاتىن داۋاڭ دا ءبىر.
جەكەشە ءومىر سۇرەم دەيسىڭ,
ءوز جايىمدى بىلەم دەيسىڭ.
ۇتقانىڭدى,
ۇتىلعاندى,
سەن قالايشا تۇگەندەيسىڭ؟
ۇتقانىڭدى ۋىستايسىڭ,
جومارتتىققا جۋىسپايسىڭ.
جاقىنىڭمەن ۇعىسپايسىڭ,
سوندا-داعى سۋىسپايسىڭ.
وزىڭشە بوپ تولعانمەنەن,
كەۋدە قاعىپ, بولعانمەنەن.
ءوز وزىڭنەن اسا المايسىڭ,
ءبىر بيىككە قونعانمەنەن.
بۇل ءومىردىڭ اق, قاراسىن,
يمانمەنەن اتقاراسىڭ.
جاۋاپ بەرەر كۇن كەلگەندە,
ساۋابىڭمەن اقتالاسىڭ.
4
مەدينەدە – مۇحاممەد,
پايعامبارىم,
ەسىمدەرىن الەمگە جايعاندارىم:
ومار مەنەن اۋباكىر ساحابالار,
ارالاعان جۇماقتىڭ سايران باعىن.
مەدينەنىڭ عاجايىپ تۇنگى اسپانى,
جۇلدىزدارى – پايعامبار سىرلاستارى.
سۇيگەن ق ۇلى اللانىڭ,
ءارى ەلشىسى,
نەتكەن باقىت, شىركىن-اي, ءبىر باستاعى!
مارتەبەلى مەدينە – قۇت مەكەن دەپ,
ۇلى ادامدى ۇلىقتاپ, كۇتتى ەكەن دەپ.
پايعامباردىڭ مەشىتىن سيپاپ تۇرىپ,
بۇل اۋانى ۇلى جان جۇتتى ەكەن دەپ,
ءدال وسىندا ءجۇردى دەپ اقىندارى,
اقىندارى – يماننىڭ جاقىندارى.
دەگەن ويمەن قارايمىن جان-جاعىما,
قاناتتارىن جايادى شاتىرلارى.
قاناتتارىن جايادى سۇرەلەر دە,
دۇنيە ۇيىپ تۇرادى ءدۇر-ونەرگە.
پايعامباردىڭ مەشىتىن سيپاپ تۇرىپ,
قانداي عاجاپ تىلەكتى تىلەگەندە.
ۇلى ادامعا جۇگىنىپ,
كۇبىرلەدىم,
بار باقىتىم كەلگەندەي بۇگىن مەنىڭ.
اسسالاۋماعالەيكۋم, اللا ەلشىسى,
قابىرىڭنىڭ قاسىندا,
تۇبىندەمىن.
جايساڭ ويدىڭ جايقوڭىر ۇنىندەمىن,
جاپىراقتىڭ كوز اشقان بۇرىندەمىن.
مەشىتتەردىڭ ەسىگىن اشىپ تاستاپ,
قۇبىلا جاققا قارايدى بۇگىنگى ەلىم.
5
ءيا, اللا,
اشتىم ساعان جۇرەگىمدى,
بەرەرسىڭ,
نە بەرمەسسىڭ تىلەگىمدى.
جوقتارىن جەكە باستىڭ قويا تۇردىم,
قۋاندىر كوپ جىلاعان بۇل ەلىمدى.
«جەتكىز» دەپ جالىنامىن تىلەگىنە,
باتىرما قايعى-مۇڭنىڭ تۇنەگىنە.
ۇلى ەلىم,
ۇلىڭ ساعان شىن تىلەۋقور,
جارىقشاق تۇسپەسە ەكەن تىرەگىڭە.
جاماعات جاسىن جۇتىپ, جىلاماسىن,
زاماننىڭ الىس ەتشى قۇلاماسىن.
سيپاشى قازاعىمنىڭ ماڭدايىنان,
بىرەۋدەن بوستاندىعىن سۇراماسىن.
ءيا, اللا,
مىڭ ءمىناجات,
يىلەمىن,
تاۋەلسىز كۇندەرىمە سۇيىنەمىن.
اسپاندا التىن كۇن بوپ جارقىرايمىن,
كوگىلدىر اسپان بولىپ كيىنەمىن.
وسىلاي بولسىن دەيمىن ماڭگىلىككە,
ەش ورىن بولماسا ەكەن جان كۇدىككە.
الاشپىز اردىڭ تۋىن اسقاق ۇستار,
قاراماي قولدىڭ كىرى – مال-م ۇلىككە.
جانىمدى تەربەيدى كەپ ارلى ءبىر ءان,
اقسادىم بۇرىن زامان تارلىعىنان.
تىلەيمىن ءبىر اللادان,
تۋعان ەلىم,
بيىك بوپ تۇرسا ەكەن دەپ بارلىعىنان.
6
كوڭىلىمدى كوك اسپانعا بۇردىم مەن,
يمان-تاۋعا يناباتپەن ءجۇردىم مەن.
«ازاتتىقتىڭ عۇمىرى ۇزاق بولسىن» دەپ,
ارافاتتىڭ باۋرايىندا تۇردىم مەن.
ءبىر كۇن جۇمباق,
ءبىر كۇن قىزىق ءبىر كۇننەن,
سىر تىڭدايمىن كەۋدەمدەگى بۇلكىلدەن.
جىلدار ۇشىپ بارا جاتىر قۇس بولىپ,
وي ەڭسەرىپ,
قازىر مەنىڭ كۇلكىم كەم.
ءبارىن ويلاپ بۇرقىراعان وت-كۇننىڭ,
ارافاتتىڭ باۋرايىندا كوپ تۇردىم.
يحرامنىڭ جايماسىنداي اسپاننان,
ەسكەن جەلگە ماڭدايىمدى ءوپتىردىم.
دارحان دالا,
تىلسىم تاۋلار, ارمىسىڭ؟
جانىم ساعان جايىپ سالدى العىسىن.
ءاربىر تاسى سۇرەلەرمەن شايىلعان,
اۋليە تاۋ,
امان-ەسەن, بارمىسىڭ!
دالا كەزىپ,
تەڭىز كەشكەم تەلەگەي,
كۇندەر اعىپ ءوتتى زاۋلاپ جەبەدەي.
الاڭ بولىپ ەندى جەتتىم باۋرىڭا,
اللا مەنى ەسىركەپ ءبىر جەبەگەي.
توپىراعىڭا باستىم دىمقىل بەتىمدى,
تاڭعى اۋادا تىلەك قانداي ءوتىمدى.
ار جولىنان اينۋىما جول بەرمەي,
مەندەگى يمان ولەڭ بولىپ جەتىلدى.
كۇن شىققاندا كۇن استىنا باپتاندىم,
شاڭقاي تۇستە شۋاعىڭا شاتتاندىم.
ەكىندىدە ەكى راكات نامازبەن,
اقشام تۇسە ارافاتتان اتتاندىم.
7
ءماۋلىت ءتۇنى.
مامىراجاي, جارىق, نۇر,
بۇل پەندەڭدى كوك الەمگە الىپ كىر.
ۇلى ادامنىڭ تۋعان كۇنى – ۇلى كۇن,
ءابجاد اتتى ۇلى ەسەپكە بارىپ تۇر.
عيبادات پەن تاعاتىڭدى زەردەلە,
مۇنى ۇقپاساڭ ءبىلىم كىرمەس زەردەڭە.
ءالىپ-ءارىپ اسپان جاقتى نۇسقايدى,
سول ءتۇزۋ جول نۇسقاۋ بەرەر جەرگە دە.
شاريعاتتى شالا بىلگەن – شايتان-ءدۇر,
شىندىق دەگەن قاعيداتتى بايقاپ ءجۇر.
دۇمشە مولدا ءدىن بۇزادى,
شايتاني,
شايتانيلار حارام جولدى شايقاپ ءجۇر.
ءالىپ-ءارىپ – سوناۋ عارىش الەمى,
الەم – جۇمباق,
الەم – انىق, ادەمى.
جەبىرەيىل جەرگە تۇسكەن كەزەڭنەن,
شايتانداردىڭ باستالىپتى الەگى.
ون سەگىز مىڭ عالامداعى ۇلى كۇش,
نانىم,
پايىم,
قابىلداۋ مەن ۇعىنىس.
مۇحاممەددىڭ – سالالايكۋم اس-سالام,
دۇنيەگە كەلۋى دە قۇبىلىس.
ءماۋلىت كۇنى.
مىناۋ عالام جاپ-جارىق,
نيەتتى دە,
ءۇمىتتى دە ارنادىق.
ۇلى ادامنىڭ نىعىمەتىنە بولەنسەم,
دەگەن ارمان جول تارتادى ارنا عىپ.
ادام ولمەي ءۇمىت-شىركىن ولە مە,
كوپ قارايمىن ءابجاد اتتى توبەگە.
اللا,
باحيس,
جامال,
داۋلەت,
جوق قايعى,
بۇل تورتەۋى تۇگەل بولسا توبەدە.
8
الەمدە وزگەرمەيتىن جاراتقانىم,
الەمگە اي مەن كۇندى تاراتقانىم.
اسپاندى التى كۇندە تىك تۇرعىزىپ,
جەردى دە جەتى كۇندە جاراتقانىم.
عارىشقا «بول» دەگەندە بولعانى-ءدۇر,
ال قۇران – بايان بولعان سونداعى جىر.
توپىراقتان جارالعان ادام اتا,
اللامىز جان بىتىرگەن – قولداعى نۇر.
جاناتي باق ەتىپتى تامىر باسىن,
سەزدىرىپ بۇل دۇنيەدە جاڭىلماسىن.
«جالعىزدىق ماعان عانا جاراسقان» دەپ,
سۋىرعان اتامىزدىڭ قابىرعاسىن.
وي قۋساڭ ورالىمدى پايداعا سىر,
جۇمباعىن جايىپ تاستار جايما-عاسىر.
«الما» دەگەن العاشقى ءسوزدى ايتىپتى,
وسى سوزگە قالامىن ايران-اسىر.
«الما» دەگەن اللانىڭ بۇيرىعى ەدى,
جاناتتاعى جەمىستىڭ سۇيرىگى ەدى.
«الما» دەگەن وسى ءسوز تەك قازاقتا,
دەگەن وي دا كولدەنەڭ كيلىگەدى.
سان ويلانىپ,
تابا الماي نىساناسىن,
شارا بولدى شاقشاداي قۇسا باسىم.
«الما» دەگەن قازاقتىڭ ءسوزى عوي دەپ,
اللا سولاي دەگەن دەپ كۇش الاسىڭ.
جەمىس ەگەر سۋ بەرسە – جاسى شىعار,
الما سودان ادامنىڭ اسى شىعار.
«الما» ءسوزى تەك قانا قازاقتا بار,
قازاق, ءسىرا, ادامزات باسى شىعار…
9
جاقسى-جامان ماڭگى مايدان, عاراسات,
بار مەن جوق تا ماڭگى مايدان, قاراساق.
ار مەن نامىس ايارلىقپەن مايداندا,
سەنەن ءۇمىت كۇتىپ كەلدىم, ارافات.
سەنەن كومەك كۇتىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ,
جىگەرىمدى جۇتىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
الاقانىم اسپان جاققا قارادى,
قول قايتارما, ءبىتىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
جولىمدى اش دەپ سەنىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ,
سەرتىمدى دە بەرىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
كوپ سوزدىلەر بۇزا بەرىپ ۋادەنى,
كورەسىنى كورىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
شەر بايلانىپ, تولىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ,
شىلدەدە دە توڭىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
شىندىعىمدى, شىتتاي جاڭا بولاتىن,
شايتان تاپتاپ, وڭىپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
كۇلەر كەزدە جىلاپ كەلدىم, ۇلى تاۋ,
جۇرەر كەزدە قۇلاپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
مىلتىعى جوق مايدان كورىپ, قانسىراپ,
سەنەن ساۋعا سۇراپ كەلدىم, ۇلى تاۋ.
ارافاتتىڭ اسپانىنا الاڭداپ,
مەن وتىردىم مىنا ۋاقىتتى جامانداپ.
بەر, ۇلى تاۋ, تىلەگىمدى,
بەرمەسەڭ,
ءومىر سۇرە بەرەمىن دە امالداپ…
10
نە ۇلكەن بۇل دۇنيەدە؟
«بالىق» دەيدى,
حاديستە دە وسىنى انىق دەيدى.
قۇمىرسقانى كىشى دەۋ جاڭساقتىق تا,
ءپىل مەن ءزىلدى ۇلكەن دەۋ – تانىق دەيدى.
جاراتقاننىڭ دەمىنەن كۇمىس تۇلەر,
ءتورت مەزگىلدەن جارالعان ءپ ۇلىشتى جەر.
جاھان بالىق قارنىندا سۇرە وقىعان,
ءدال وسىنى ءبىر بىلسە ءجۇنىس بىلەر.
قاتەسى جوق جايلاردىڭ قۇرانداعى,
تابيعاتتىڭ تىلسىمى – جىر-ءان ءبارى.
قوسىلمايدى تەڭىزدىڭ سۋلارى دا,
ءدال وسىنى, ياپىر-اي, كىم اڭدادى؟
تاۋ قوزعالىپ,
قارا جەر سىلكىنبەيدى,
جانارتاۋلار كوشكىنىن ۇركىن دەيدى.
ءبىر جاپىراق تۇسپەيدى بۇيرىق بولماي,
جەر جۇرەگى بۇيرىقپەن بۇلكىلدەيدى.
جىل مەزگىلىن كىم كەلىپ اۋىستىرار,
اسپان-داعى بۇيرىقپەن داۋىس قۇمار.
جاراتقاننىڭ جارلىعىن تىڭداماساڭ,
اقىلىڭنان بەزدىرىپ, اۋىش قىلار.
ءبارى, ءبارى قۇراندا,
قايران قىلىپ,
ادامزاتتى سەندىرەر ويلاندىرىپ.
دوڭگەلەنگەن وسىناۋ قارا جەردى,
جالعىز اللا جىبەرگەن اينالدىرىپ.
دەم سالامىن قۇرانمەن بۇل ولەڭگە,
سەنبەستىك جوق تيتىمدەي مىنا مەندە.
جەر اناعا «تابىن» دەپ كىم ايتىپ ءجۇر,
تابىنادى ادامزات بۇل الەمگە.
«تابىن» دەگەن تاسقا دا باسىلىپتى,
كوك اسپاننىڭ استىندا شاشىلىپتى.
اڭعىرت ويلاپ, اسىعىس بايلام ايتقان,
اللا ءبىزدىڭ كەشكەيسىڭ اسىلىقتى.
11
كۇندەرىم كوپ جىلىمدى ۇرلاعاسىن,
كوزىمنىڭ جاسى تومەن سىرعاناسىن.
اللامىز قابىل ەتكەي تىلەگىمدى,
جارق ەتىپ جاقسى نۇرمەن ءبىر قاراسىن.
تاڭدانىپ,
تاڭىرقايمىن قۇدىرەتكە,
اينالدىم ءبىر تامشىدان جۇمىر ەتكە.
تانىمە جاندى سالعان جاراتقانىم,
مەن دە ءبىر قۇمىرسقامىن قىبىر ەتپە.
ءدان تەرەم – ماڭداي تەردىڭ ءدانى شىعار,
سويلەسەم ءسۇبىحان اللا ءانى شىعار.
دۇنيە جالعىز داننەن تۇرسا ەگەر دە,
پەيىشتەن كەلگەن كيە – ءدانى شىعار.
اللانىڭ نۇرى تۇسكەي ماڭدايىما,
قاراماي قيىندىقتىڭ قاندايىنا.
سۇرەنى فاتيحادان باستايمىن مەن,
سول ءداندى تاتامىن دا تاڭدايىما.
پەيىشتەن كەلگەن ءداندى قۇرمەتتەپ,
(باسقاداي سۋسىن ەتتىك بۇرىن ەپتەپ).
وسىردىك پاتشا-ءداندى تىرشىلىكتىڭ,
ارقاۋى,
ارۋاعى دەپ سۇگىرەتتەپ.
سول ءبىر ءدان ولەڭ بولىپ جارعاندا ءبۇر,
جانىڭنىڭ تەرەزەسىن ارمانعا بۇر.
نەسىبەڭ جالعىز داننەن جارالعان دەپ,
جار سالىپ جاتىر ەندى جالعانعا جىر.
12
اي ما جارىق؟
جوق, الدە كوڭىلىم بە؟
كەزدەستىم مەن عاجايىپ سونى كۇنگە.
ءال-حارامنىڭ جارىعى – يمانجارىق,
مەنىڭ كەلىپ كەۋدەمە توگىلۋدە.
اسىل جارىق,
اپپاق نۇر سەبەزدەگەن,
بۇل ساۋلەنى مەحنات شەگە ىزدەگەم.
ءال-حارامنىڭ تورىنەن تاپتىم اقىر,
وسىندا ەكەن جۇمساق نۇر مەن ىزدەگەن.
اپپاق نۇرعا مالىنىپ,
جانىم بالقىپ,
الپىس ەكى تامىردا قانىم بالقىپ.
كوتەرىلىپ كوڭىلدىڭ كۇمبەزىنە,
بارا جاتتى تازارعان ءتانىم قالقىپ.
جۇمساق اۋەن قۇيىلىپ عارىشتاعى,
جانتالاسقان جات تىرلىك الىستادى.
وسى شىعار يمان مەن يسلامنىڭ,
ءبىر اۋەنگە ۇيىپ كەپ تابىسقانى.
ءبارى جارىق وسىندا.
ءال-حارامدا,
ءبىر عاجايىپ جۇمباق بار اڭداعانعا.
ءسۇبىحاننا-ساۋلەگە شومىلدىرىپ,
ءسوز ساۋلەسىن جولدادىم بار عالامعا.
اسىل جارىق,
نۇر شاشقان وت كۇندەيسىڭ,
كوك اسپاندا ك ۇلىمدەپ كوپ كۇلگەيسىڭ.
اسپان جاقتا قالقىعان اق بۇلت كورسەڭ,
وتەگەننىڭ ولەڭى دەپ بىلگەيسىڭ.
13
اراب جۇرتى, داستۇرىڭە بويلادىم,
قاجىلىق – پارىز,
قۇربان ايتى – تويلارىڭ.
مۇزداليفا جازىعىندا تۇرعاندا,
ماملۇكتەر شەجىرەسىن ويلادىم.
اراب جۇرتى,
كەيدە جاقىن, كەيدە الىس,
جانىمداعى تىنىم بەرمەي
قويدى اعىس.
مىسىر جۇرتىن مۇباراكتاي بيلەگەن,
قاي قياندا جاتىر ەكەن بەيبارىس؟
ساحارانىڭ قۇمى – قۇبا, جەرى – سۇر,
اراب جۇرتى تاريحى – شال, تەگى – ءسۇر.
ادىلدىكتىڭ اق بايراعىن كوتەرگەن,
ەلگە قاراي كەتتى مە ەكەن بەرىش-ۇل؟
ارۋانالار اتتاپ عاسىر اراسىن,
اڭ-تاڭ قىلدى بۇل قازاقتىڭ بالاسىن.
ساحابا دەپ سالتاناتتاپ داناسىن,
پەرىشتە دەپ سۇيەدى ەكەن بالاسىن.
قۇراندى دا جىرداي وقىر قاريلەر,
پارىزدى ءبىل,
مىندەتىڭدى بار, يگەر.
«ءيا, اللا» دەپ بوسانادى انالار,
«ءيا, اللا» دەپ ءتىل اشادى سابيلەر.
وتكەن كۇننىڭ ەلشىلەرىن شاقىردىم,
سالدەسىنە ولەڭ جازعان اقىنمىن.
بەيبارىستىڭ ءىزىن ىزدەپ قاپىلدىم,
ءبىر دەرەگىن بەرسەڭدەرشى باتىردىڭ.
مەن – قازاقپىن,
جىرعا قۇمار بۇل كەۋدەم,
قۇلاق اشتىم كوڭىل دەگەن بۇرلەۋدەن.
اۋىپ كەلدىم بۇرىن جولدى تابا الماي,
تاۋىپ كەلدىم دوسجان سالعان سۇرلەۋدەن.
قۇبىلاعا اللا دەگەن جان عاشىق,
جانىم مەنىڭ جاقسىلىقپەن الماسىپ.
جاتىر بۇگىن.
سۋ بۇركەدىم جولىما,
بۇل سۇرلەۋدى قالماسىن دەپ شاڭ باسىپ.
14
كوگىلدىر الەم.
كوڭىلىم دە مەنىڭ كوگىلدىر,
كوگىلدىر الەم – كونەدەن جەتكەن
تەگىم بۇل.
ءبورىلى بايتاق قۇبىلاعا
قاراي ۇمسىنىپ,
شاشىراپ كەتكەن تاسپيعىن ويدىڭ
تەرىپ ءجۇر.
شىم-شىمداپ تارتىپ شىندىقتىڭ
تەمىر شىدەرىن,
جالعادىم جىرمەن ۇزدىرمەي ءۇمىت
كۇدەرىن.
قۇلدىراپ كەتكەن,
بۇلدىراپ كەتكەن كۇندەردىڭ,
قۇراننان تاپتىم كوڭىلگە كەرەك
ءبىر ەمىن.
قۇراننان تاۋىپ, قۇر اتقا
ءمىندىم ىزعىعان,
قۇرانعا قۇلا, كەۋدەسى مازداق ىزگى جان.
اللانىڭ ءسوزىن «اپيىن»
دەگەن «كوسەمدەر»,
اتتانداپ شاۋىپ, ءمان بەرە المادىق
ءبىز بۇعان.
وتپەيتىن پىشاق سەكىلدى بولدىق
قايراعى از,
قۇرانعا تۇسكەن ارىپتەر بولدى جاي قاعاز.
قاعبانىڭ ءمورى قۇيىلىپ تۇسكەن
دەسەك تە,
سۇلگى دە بولدى سۇرگىنگە تۇسكەن
جايناماز.
كوگىلدىر الەم.
كوگىلدىر مەنىڭ سارايىم,
اللاعا سەنگەن اقىننىڭ تۋى – ابايىم.
اللاعا سەنگەن حاكىم دە بولعان ابىزىم,
ءسوز اسپانىندا جارقىراپ جانعان
جاڭا ايىم.
قۇرانعا قۇلا,
قۇراننان سۇرا, سۇراساڭ,
الىپتەن باستا «اللا» دەپ
ءسوزدى قۇراساڭ.
ادامعا ۇناۋ قيىن عوي
مىنا زاماندا,
اللاعا ۇنا – ۇناساڭ,
اللاعا ۇنا –
ۇناساڭ!
وتەگەن ورالباي ۇلى.