ەرىكسىز بوگەلەسىڭ. ءۇڭىلىپ قارايسىڭ. كوڭىلىڭدە ءبىر ىستىق سەزىم ويانادى. قيمايسىڭ. سول باياعى, ستۋدەنت كەزدە وقىعان كىتاپتار. ە.ل.ۆوينيچ «بوگەلەك», ستەندال «قىزىل مەن قارا», گي دە موپاسسان «نوۆەللالار», ە. سەتون-تومپسون «حايۋاناتتار جايلى اڭگىمەلەر»...
ەسكى تومدار مەن ەڭكەيگەن قارتتارعا قاراپ: «كىتاپ كونەرەدى, ادام قارتايادى...» دەپ كوڭىلىڭىزدى جۇباتقىڭىز كەلەدى.
ەسەسىنە ءبىزدىڭ اينالامىزداعى تەحنيكا كۇن سايىن جاڭارىپ كەلەدى. تاڭعالاسىز. قىزىعاسىز.
بىراق... جاس كۇنىمىزدە, ياعني, ستۋدەنتتىك شاقتا قىزىققان تەحنيكا – «ۆولگا», «جيگۋلي», «موسكۆيچتەردىڭ» قازىر مۇلدە كورىنبەيتىنى ەسىڭىزگە تۇسەدى.
ال سول كەزدەگى تانىسقان كلاسسيكا جادىمىزدا ءالى سايراپ تۇر.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
