الىپ قالانىڭ اسپانىن دىرىلدەتىپ وت اتىپ جاتىر, شوق شاشىپ جاتىر ادامدار.
فەيەرۆەرك!..
ونسىز دا ءوڭى قاشىپ, بوپ-بوز بولىپ, قالش-قالش ەتكەن ءتۇننىڭ ۇرەيىن ۇشىرىپ, مىناۋ قالادان مۇلدە اۋلاققا قۋىپ تاستاعىسى كەلەتىن سياقتى. اناۋ وتتىڭ اينالاسىنداعى سايقىمازاق توپ ۋ-شۋ, ءماز-مەيرام, داۋىستارى كوككە جەتكەنشە شىڭعىرادى. تاماقتارى جىرتىلعانشا ايعايلايدى.
بۇل نە؟
اسپانعا قاراپ وت اتۋدى ايتام...
جاقسى ما, جامان با؟
دۇرىس پا, بۇرىس پا؟
بۇل ولاردىڭ جاراتۋشى يەمىزگە كورسەتىپ جاتقان سەسى ەمەس پە ەكەن-اي, وسى؟..
الدە انا-ا-اۋ, شەتسىز-شەكسىز عارىشقا قاراپ: «ە-ە-ەي, ءبىز مۇندامىز! مونداناقتاي جەر بەتىندە ءومىر ءسۇرىپ جاتىرمىز!», دەگىسى كەلگەندەرى مە...
قالاي ويلايسىز؟..
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
