باياعىدا ەمەس, وسى كەشە عانا بولعان وقيعا. ءبىر جۇمادا مولدا شاشتارازعا بارىپ, ساقال-مۇرتىن باستىرتىپ, شاشىن الدىرتىپتى. الدىندا وتىرعان ادامنىڭ كاتتا مولدا, ۇلكەن ءدىندار ەكەنىن بىلەتىن شاشتارازشى ءبىر ۋاقىتتا: «اعا, شىنىمدى ايتايىن, بۇل دۇنيەدە اللا بار دەگەنگە سەنبەيمىن», دەپ قالىپتى. مولدا ۇندەمەيدى. ءسىرا, اللانىڭ اقيقاتى كوپتەن بەرى القىمىنان الىپ, مازالاپ جۇرگەن بولسا كەرەك, شاشتارازشى ءبىرازدان كەيىن تاعى دا: «اللا جوق», دەپ قالادى. مولدا تاعى ۇندەمەيدى. ءىسىن ءبىتىرىپ, تاراق-قايشىسىن جيناپ, رەتتەپ جاتقان شاشتارازشى تاعى دا ءبىر رەت: «اللا جوق», دەيدى. سوندا ورنىنان تۇرىپ, ءۇستى-باسىن قاعىپ جاتقان مولدا: «نەگە ءويتىپ ايتاسىڭ, قانداي دالەلىڭ بار؟», دەپتى.
– ءوزىڭىز قاراڭىزشى, مىنا دۇنيەدە بايلار بار, كەدەيلەر بار. ءبىر بايلار اقشانى سۋداي شاشىپ, جالعاندى جالپاعىنان باسىپ ءجۇر, ەكىنشى بىرەۋلەر ىشەرگە اس, كيەرگە كيىم تاپپاي, قينالىپ ءجۇر. وسى تەڭسىزدىكتى رەتتەمەي اللا نە ءبىتىرىپ ءجۇر؟ – دەيدى شاشتارازشى اشىنىپ.
مولدا ۇندەمەستەن سىرتقا شىعىپ كەتەدى. شاشتاراز ءدال قالانىڭ ورتاسىندا, ادام كوپ جۇرەتىن جەردە ورنالاسقان ەكەن. سىرتقا شىققان مولدا سولارعا قاراپ: «ەي, حالايىق, بۇل جەردە شاشتاراز جوق», دەپ ايقايلاپتى. ارى-بەرى اعىلىپ جاتقان حالىق قاراپ قالادى. «حالايىق, بۇل جەردە شاشتاراز جوق... باسقا جاققا بارىڭىزدار».
بۇل ايقايدى ەستىپ شاشتارازشى دالاعا اتىپ شىعىپتى. «مولدەكە, مۇنىڭىز نە, كوزىمدى باقىرايتىپ قويىپ, «شاشتاراز جوق» دەگەنىڭىزگە جول بولسىن؟ قازىر عانا ءسىزدىڭ ساقال-مۇرتىڭىزدى باسىپ, شاشىڭىزدى الىپ بەردىم ەمەس پە؟», دەيدى القىنىپ. سوندا مولدەكەڭ: «سەن ءوزىڭ قاراشى, مىنا جەردەن قانشاما جۇرت اعىلىپ جاتىر. بىراق, سولاردىڭ اراسىندا شاشى ءوسىپ, ساقال-مۇرتى ۇزارىپ كەتكەندەرى دە بار. سولاردىڭ ساقال-مۇرتىن, شاشىن رەتتەمەي, سەن نە ءبىتىرىپ ءجۇرسىڭ؟», دەپتى.
– وۋ, قىزىقسىز با؟ مەن قايسىسىنىڭ ارتىنان جۇگىرىپ جۇرەمىن, ولار ءسىز قۇساپ مەنىڭ الدىما كەلمەي مە ەكەن, مىنا ورىندىققا وتىرماي ما ەكەن, سوسىن ساقال-شاشىن رەتتەپ بەرمەيمىن بە ەكەن؟
وسى كەزدە مولدا: «مىنە, كوردىڭ بە؟ سەن نەگە اللاعا قۇلشىلىق جاساماي جاتىپ «اللا جوق» دەپ ايتاسىڭ. اللاعا قاراي الدىمەن ءوزىمىزدىڭ قادام باسۋىمىز كەرەك. «ماعان ءبىر قادام جۇرسەڭ, مەن ساعان ون قادام جۇرەمىن», دەگەن اللا تاعالا. اللانىڭ مەيىرىمىندە شەك جوق. الدىمەن اللاعا قۇلشىلىق جاسا, نيەت ەت, تاۋبەڭە كەل», – دەگەن ەكەن.
...سول ايتپاقشى, ورازا ۇستاعان جانداردىڭ وسىناۋ قاسيەتتى ايداعى اللاعا دەگەن قۇلشىلىقتارى, نيەتتەرى, تىلەكتەرى قابىل بولسىن! ارينە, بۇل جاعدايدان كەيىن ءبىزدىڭ قوعامداعى باي ادامدار تاڭەرتەڭنەن كەشكە دەيىن اللاعا جالبارىنادى, ال تۇرمىسى تومەندەر قۇدايىن تىپتەن ۇمىتقان ەكەن دەگەن تۇسىنىك تۋماۋى كەرەك. اللا: «سۇراساڭ, بەرەمىن», دەگەن. جاراتۋشىدان قورىقساڭدار, اللا كۇتپەگەن جەردەن ريزىق بەرىپ, تىعىرىقتان شىعاتىن جول پايدا قىلادى. ءبىر ەلدىڭ حالقى اللادان قورىقسا, جاراتۋشىمىز كوك پەن جەردىڭ بەرەكە-بەسىگىن اشىپ قويادى. ق ۇلى جالىنىپ سۇرايدى, اللا بەرەدى. كەلەسى جاعدايدا ق ۇلى سۇرايدى, بىراق, اللا بەرمەيدى. الايدا, وعان ءتونىپ كەلە جاتقان باسقا ءبىر قاۋىپتىڭ جولىن كەسەدى. مىنە, قاسيەتتى قۇران وسىلاي دەپ تاپسىرلەيدى.
«اللانىڭ ءوزى دە راس, ءسوزى دە راس» دەگەن. قايبىر جىلى تاراز قالاسىنداعى ورتالىق مەشىتتىڭ «جىرى» سوزىلىپ, قۇرىلىسى زورعا اياقتالىپ, ارەڭ دەگەندە پايدالانۋعا بەرىلگەنىن جامبىلدىق اعايىندار جاقسى بىلەدى. سول اللا ءۇيى پايدالانۋعا انە بەرىلەدى, مىنە بەرىلەدى دەگەن كۇندەردىڭ بىرىندە بەلگىلى ايتىسكەر اقىن شورابەك ايداروۆ تاكسيگە مىنسە, شوپىرى قازاق جىگىت قايتا-قايتا: «ءتۇ-ۋ, مىنا مەشىتتى ەل قانشاما جىل كۇتكەندە ءىشى تار بولىپ قالاتىن بولدى, قۇرىلىسىن زورعا ءبىتىردى», دەپ كۇيىنە بەرسە كەرەك. سوندا شوكەڭ:
– سەن ءوزىڭ ناماز وقيتىن با ەدىڭ؟ – دەپ سۇراپتى.
– جوق.
– اينالايىن, سەن ءوزىڭ ناماز وقيتىن بولىپ, وسى مەشىتكە كەلشى, بىرنارسە قىپ ءبىر ورىن تاۋىپ بەرەرمىز, – دەگەن ەكەن.
سول ايتپاقشى, اللاعا قۇلشىلىق جاسايمىن دەگەن كىسىگە مەشىتتەن قاشاندا ءبىر ورىن تابىلادى. تەك نيەت بولسىن, اعايىن!
ورالحان ءداۋىت,
«ەگەمەن قازاقستان».
جامبىل وبلىسى.