بوپە قاي ءتىلدى تۇسىنەدى؟
ايحان, ايمان ەكەۋى,
ءۇيدىڭ ءتəتتى شەكەرى.
انالارى ۇل ءسۇيىپ,
بولدى تاعى بوپەلى.
ءتورت جاستاعى ايحانعا,
ءۇش جاستاعى ايمانعا.
جاڭا قىزىق تابىلدى,
توبەلەسپەي ويناۋعا.
– بولعانمەن كوپ وي ءتۇرلى,
بىلمەدىك نە ايتۋدى.
سويلەسسەك دەپ ەك بوپەممەن,
تۇسىنەدى قاي ءتىلدى؟
– دەدى ايحان تومسارىپ,
ايمان دا تۇر تامسانىپ.
جاۋاپ بەردى اناسى:
– قيىن ەمەس سونشالىق.
تەك قازاقشا تىلدە ءبىر,
سويلەۋ كەرەك كۇنبە-كۇن.
اعىلشىنشا, ورىسشا
قوسپاۋ كەرەك بىردە ءبىر.
– دەدى اناسى بەك سەنىپ,
كورمەك ەندى تەكسەرىپ.
بالالاردىڭ ءۇش تىلدە,
شاتاسقانىن ەسكەرىپ.
وسى بولدى شەشىمى,
وسى بولدى كەسىمى.
ءتىلىن بۇزعان بالانىڭ,
تەلەفوننىڭ كەسىرى.
قول ق ۇلىنشاق ازىراق,
تەلەفوننان اجىراپ.
تەك قازاقشا سويلەۋدى,
باستاپ كەتتى قازىر-اق.
مەنىڭ كولىكتەرىم
اعامدا بار ءبىر كولىك,
Əكەمدە بار ءبىر كولىك.
كولىگىم كوپ,
جۇرەمىن
ءبəرىن ايداپ ۇلگەرىپ.
ساموكاتكا سول سəتتەن,
اياق باسىپ الساق تەڭ.
تەجەگىشتى, گازدى دا,
باسقارامىن ساۋساقپەن.
گيروسكۋتەر جوق تەككە,
تەپكىزبەيدى مەكتەپكە.
جۇمساسا تەز جەتەمىن,
دۇكەنگە دە, اپتەككە.
ۆەلوسيپەد – سەرىگىم,
ەڭ سەنىمدى كولىگىم.
كولىكتەرمەن وسىنداي,
Əيبات مەنىڭ ءومىرىم.
ءبىر وكىنىش بىراق تا:
ءىلىپ العىن قۇلاققا.
گيروسكۋتەر, ساموكات,
جاتار كەيدە قۇلاپ قاپ.
سويتسەم ولار توكپەنەن
جۇرەدى ەكەن, əتتەگەن.
ۆەلوسيپەدتەن اسقان,
مىقتى كولىك جوق دەگەن.
ايقاناتتىڭ جاۋابى
– ەسىمىڭ كىم, ءاي, قاراق؟
– اتىم مەنىڭ – ايقانات.
– ايدا قانات بولا ما؟
– بىلايشا عوي, ول, اعا,
قاناتسىز اي, ءتۇسىندىر,
كوكتە قالاي ۇشىپ ءجۇر؟!
«پ» ءارپى بار ءسوز
تۇر مۇعالىم «كۇشىندە»,
سۇراق قويار كەز كەلدى:
– ايتىڭدارشى, ىشىندە,
«پ» ءارپى بار سوزدەردى.
قاسىم بىردەن تۇردى ۇشىپ,
ەكپىندىلەر, ءبىزدى اتتاي.
سول جاق كوزىن ءبىر قىسىپ,
«قازان», – دەدى ءمىز باقپاي.
– قاي جەرىندە «پ»-سى بار؟
– دەپ سۇراۋى سول ەدى.
ءجونى جوق-اۋ قىسىلار,
«قاقپاعىندا» دەگەنى.
«ۇيات-اي»
ۇرتىندا تۇر قۇرت مىنە,
ءىشىپ وتىر ءسۇتتى دە.
باۋىرساققا قول سوزدى,
قىسىلمايدى ءتىپتى دە.
ايراننان دا ءبىر جۇرتتى,
قازىنى دا قىلعىتتى.
ءبىر ۋىسىن كامپيتتىڭ,
قالتاسىنا سۇڭگىتتى.
ويناي الماي سەكىرىپ,
جۇرە دە الماي نە تۇرىپ.
كوتەرە الماي قارىنىن,
جاتىر ەندى كەكىرىپ.
«ۇلكەن ءۇي» دەگەن قانداي ءۇي؟
– شارشاتپاي ما ءسىزدى كەيدە,
تويدىڭ جامان وتپەگەنى.
تۋىسقاندار ءبىزدىڭ ۇيگە,
«ۇلكەن ءۇي» دەپ كوپ كەلەدى.
قوناق كەلسە ءجيى كەشتە,
سابىلاسىز جوپەلدەمدە.
ەكى قابات ءۇي ەمەس پە,
ساتىبالدى كوكەمدەردە؟
اشىلماي ما كىلت ونداعى,
جاراتپايدى ىسكە نەگە.
ەكى بولمە ۇلكەن-داعى,
قوس قابات ءۇي كىشكەنە مە؟!
– دەپ بەيبارىس اناسىنا,
جاۋدىرىپ تۇر سۇراقتارىن.
قۇيعىسى كەپ ساناسىنا,
بىلگىسى كەپ ءبىر-اق ءبارىن.
«– جول بەرمەسەڭ تالاسۋعا,
بەرەكەنى مولايتادى.
اتاڭ-əجەڭ ءبəرى وسىندا,
«ۇلكەن ءۇي» دەپ سونى ايتادى»
بيلەپ بويدا جاڭا قايرات,
جۇرەگىندە ىزگى كۇي بوپ.
بەيبارىس تۇر الاقايلاپ,
«ەڭ ۇلكەن ءۇي – ءبىزدىڭ ءۇي» دەپ.
ءمىنسىز مىنەزدەر مەن قيسىق قىڭىرلار
(ۇيقاسىن تاپ)
ءسوز ايتار باتىمدى,
ايبارشىن ............. .
كۇلمەيدى بىراۋىق,
جاناسىل ............ .
كوپ بىلەر ولەڭدى,
ءومىرباي ............. .
جۇمساسا كوڭىلشەك,
ەسكەندىر ................ .
ءوشىردى ۇتىكتى,
ۇلاعات ........ .
كوپ ايتار ارتىق ءسوز,
تəۋىربەك ................... .
ءبىزدىڭ جۇمىستا
كابينەتتە ءجۇر ايلى,
اناسىنا ەرىپ كەپ.
ولەڭ, سويلەم قۇرايدى,
اپكەلەرگە ەلىكتەپ.
وقىپ قويدى ساباعىن,
كەلىپتى ءوزى شىرشادان.
– ساباق – دەيدى, – جاڭا كۇن,
سەنىپ-اق ءجۇر بۇل سوعان.
دەمالىسقا شىققانىن,
بىلدىرمەپتى اناسى.
ۇمىتار دەپ ۇققانىن,
ايتپاعان-اۋ, شاماسى.
ەرمەكسازىن يلەپ كەپ,
اعا-اپايدى قاراتتى.
«مەنەن بۇگىن سىي كوپ» دەپ,
«جەمىس-جيدەك» تاراتتى.
تاراتقانداي ايلىعىن,
شارۋاسى كەلىستى.
جەمىسىن جەپ ايلىنىڭ,
بولدى جۇمىس جەمىستى.
تاقپاقتى دا جاتتايتىن,
جاساپ جۇرەر ءبىر ءىستى.
ايلى – تىنىم تاپپايتىن,
ءبىزدىڭ ەڭ جاس جۇمىسشى.