ءاي, بۇل جۇمىس دەگەندى قويساڭىزشى, ءا دەپ باستالعاننان-اق بۇكىل دۇنيەنى ۇمىتتىرىپ جىبەرەدى عوي. كۇندەلىكتى ابىر-سابىرمەن ءجۇرىپ, كۇننىڭ قالاي باتقانىن دا اڭداماي قالاسىڭ.
شىنىمدى ايتسام, ۇيگە نەمەرە اعامنىڭ كەلىپ جاتقانى ەسىك الدىنا جەتكەندە ءبىر-اق ەسىمە ءتۇستى. ءسويتىپ ۇيگە كىرسەم, نەمەرە اعام ءماز-مەيرام. قاباعىندا تيتتەي دە كىربىڭ جوق. وزىنە ءوزى ريزا بولىپ, ك ۇلىپ ءجۇر.
– ءاي, مىناۋ «ەلارنا» دەگەنىڭ ناعىز مىقتى ارنا ەكەن عوي, – دەيدى جىميىپ. – جاڭا ءبىر كۇشتى كينو كوردىم!
– قانداي كينو؟
– «بالالىق شاققا ساياحات» دەپ اتالادى ەكەن. مىنە, ناعىز كينونىڭ كوكەسى!
– وي, ول باياعىدا تۇسىرىلگەن فيلم عوي. نەمەنە, بۇرىن كورمەپ پە ەڭ؟
– بىلمەيمىن. كورسەم, كورگەن شىعارمىن. بىراق ءدال بۇگىنگىدەي اسەر العان ەمەسپىن.
– بارەكەلدە-ە, ءسويتىپ, كەشكە دەيىن كينونى ازىق قىلدىم دەسەڭشى.
– ءدال سولاي.
سونسوڭ ول از-كەم ويلانىپ, تاعى دا باسىن شايقاپ وتىرىپ:
– ءاي, وسىنداي كينولاردى ءجيى-ءجيى كورسەتىپ تۇرۋ كەرەك قوي, – دەدى. – بوتەن ەمەس, بوگدە ەمەس, ءوز-ز حالقىمىزدىڭ ءومىرى. كەشەگى كۇنگى قازاقتىڭ قاراپايىم تىرشىلىگى. سوزدەرى قانداي ءماندى. ماعىنالى. كەيىپكەرلەرى قانداي سۇيكىمدى. جاپادان جالعىز وتىرىپ, ءاي ءوزىم دە ءبىر ك ۇلىپ, ءبىر جىلادىم-اۋ!..
قازىرگى كەزدە, راسىن ايتۋ كەرەك قوي, اتىس-شابىس, قانتوگىس, قىرعىن توبەلەس, قاپتاعان كوررۋپتسيا مەن مافيانى كورسەتەتىن كينولارعا ابدەن تويىپ بىتتىك. ولاردى كورىپ وتىرىپ, قاراپتان-قاراپ شارشايسىڭ. ءوزىڭنەن ءوزىڭ قوسۇرەي بولاسىڭ. اينالاڭداعى ادامداردىڭ ءبارى جاۋىز, جەمقور, اقشا ءۇشىن باس كەسۋدەن تايىنبايتىن قاراقشى سياقتى بولىپ كورىنەدى. ءتىپتى بار عوي, تۇندە جالعىز ءوزىڭ مال قورانىڭ ارت جاعىنداعى اجەتحاناعا بارۋعا قورقاسىڭ. انە, وسىنىڭ بارلىعى ءبۇگىنگى جۇرتقا, اسىرەسە جاستارعا اسەر ەتپەيدى عوي دەپ ويلايسىڭ با...
مەن ەندى نەمەرە اعامنىڭ ءوز-وزىنەن وت الا باستاعانىن سەزدىم. ايتىپ وتىرعان كۇندەلىكتى ەستىپ جۇرگەن اڭگىمە سياقتى بولعانىمەن, قازاقي ءسوز ءلامى, تاپ-تازا ماقامى كوڭىلىمدى ءۇيىرىپ-اق بارادى.
– باياعىدا-ا شەر-اعاڭ, اينالايىن, ەل ءۇشىن تۋعان ەر – شەرحان مۇرتازا اعامىز گازەتكە جازىپ ەدى عوي; بۇگىن ەكراننان كورگەن سۇمدىقتى ەرتەڭ كوشەدەن كورىپ جۇرمەيىك, توقتاتايىق دەپ. انە, سونى بۇگىن باسىمىزدان كەشىپ وتىرعان جوقپىز با...
«ءيا-ءا, – دەپ ويلادىم مەنىڭ دە جانىم كۇيزەلىپ. – قايران شەر-اعاڭ ايتۋداي-اق ايتتى, جازۋداي-اق جازدى ەمەس پە. بىراق بۇل اڭگىمە بۇگىن بىتپەيتىن سياقتى كورىنەدى...».
سودان سوڭ گازعا شاي قويا سالايىن, كەلىنىڭىز كەلگەنشە قايناي بەرسىن دەگەندى سىلتاۋراتىپ, اسۇيگە قاراي بۇرىلدىم. ءبىر جاعى نەمەرە اعامنىڭ الگى كينودان العان اسەرى مەن ويىن جيناقتاپ العانىن قالاپ, شاۋگىمدەگى دايىن سۋدى توگىپ, جاڭالاپ قۇيىپ, سىرىڭكە ىزدەگەن بولىپ, ءبىراز كۇيبەڭدەپ ءجۇرىپ الدىم.
ول فيلم, «بالالىق شاققا ساياحاتتى» ايتامىن, راسىندا دا تاماشا ونەر تۋىندىسى ەكەندىگىنە داۋ جوق. بۇل كۇندە ناعىز حالىق جازۋشىسى ەكەندىگىن ۇلى ۋاقىتتىڭ ءوزى دە مويىنداعان بەردىبەك سوقپاقباەۆتىڭ وسى اتتاس شىعارماسىنىڭ جەلىسى بويىنشا ءتۇسىرىلگەن. ال رەجيسسەرى ونەر الەمىندەگى ءماڭگىلىك جارىق جۇلدىز – ابدوللا قارساقباەۆ. ونىڭ «مەنىڭ اتىم قوجا» (ول دا ب.سوقپاقباەۆتىڭ شىعارماسىنىڭ جەلىسى بويىنشا), «قيلى كەزەڭدە», «دالاداعى قۋعىن», «التى جاسار الپامىس» اتتى فيلمدەرى دە ەشقاشان ەسكىرمەيتىن تۋىندىلار.
تەك الگى «جۇلدىز» دەگەن ءسوزدى ايتقاندا, كومەيىمە ءبىر ءتۇيىر تاس تۇرىپ قالعانداي بولعانىن كورمەيسىز بە. ويتكەنى ءبىز بۇگىندە «ىرشىپ ءجۇرىپ ءان سالعان» شەگىرتكە سەكىلدى تويدان-تويعا اسىعىپ, «مينۋسوۆكامەن» ونەر كورسەتۋدى ادەتكە اينالدىرعان ونەرپازداردى دا جۇلدىز دەي بەرەتىن دەرتكە دۋشار بولدىق ەمەس پە؟
بىراق تۇنگى اسپانداعى جارىق جۇلدىزداردىڭ نە جازىعى بار؟ ءبىزدىڭ تۇسىنىگىمىزدىڭ تومەندەگەنىنە ولار كىنالى ەمەس قوي.
كەنەت نەمەرە اعام مەنىڭ شاقىرۋىمدى كۇتپەي-اق اسۇيگە ءوزى كىرىپ كەلىپ, ۇستەل ءۇستىندەگى حرۋستال ۆازادان ءبىر الما الدى دا, تاناۋىنا تاقاپ يىسكەپ: «ءتۇھ, – دەدى كوڭىلى تولماي. – كوزگە ادەمى كورىنگەنىمەن, تۇك ءيىسى جوق. الما دەگەنىڭ, شىركىن, الىستان بۇرقىراپ, حوش ءيىسى سىلەكەيىڭدى اعىزىپ تۇرماۋشى ما ەدى...».
«پاھ, پاھ, – دەدىم مەن ازىلدەپ. – «بالالىق شاققا ساياحاتتى» كورىپ, ىشپەي-جەمەي تويىپ وتىرمىن دەگەنىڭ قايدا».
«وي, ءپالى-اي, – دەدى نەمەرە اعام اسۇيدەگى ورىندىقتاردىڭ بىرىنە سىلق ەتىپ وتىرا كەتىپ. – ول ناعىز جان ازىعى عوي!».