قازاق دەگەن ۇلت بولامىز, ۇلىمىز,
قاتار جۇرگەن قۋانىش پەن مۇڭىمىز.
ازاتتىقتىڭ ايالادى اق تاڭى,
قادىرلەيىك, قاستەرلەيىك مۇنى ءبىز.
ايتىلعانمەن سارقىلمايدى سىرىمىز,
قازاق بولىپ عۇمىر كەشتىك شىنى ءبىز.
كوشپەندىنىڭ كۇيىن كەشىپ سارىلىپ,
ساعىنىشتان الاۋ الدى جىرىمىز.
تەكتىلىكتىڭ قانى بويعا تۇنعاننان,
انا ءسۇتى جارقىن ءجۇزدى جۋعاننان.
قابىل بولىپ اق باتاسى اتانىڭ,
قازاق باتىر, قازاق اقىن تۋعاننان.
قازاق دەگەن قاسيەتتى حالىقپىز,
ارقا تۇتار الاتاۋداي الىپپىز.
كوز الارتىپ, جاۋ جاعادان العاندا,
جان بەرسەك تە اردى ساقتاپ قالىپپىز.
سار دالانى گۇل جايناتتى نۇرىمىز,
كوتەرىلدى كوككە بيىك تۋىمىز.
شالقايعاننىڭ شاڭ قاپتىردىق شاشاسىن,
سىيلاسقاننىڭ قۇلاق كەستى ق ۇلىمىز.
ءور مىنەزبەن شارتاراپقا تارادىق,
نايزا ۇستاپ, نامىس ءۇشىن جارادىق.
ەل دەگەندە ەزىلىپ ءبىر ەتجۇرەك,
بيىكتەرگە كوزدى تىگىپ قارادىق.
قازاق دەگەن جۇرت بولامىز – دارا ءبىز,
العا تارتقان اقىل-ويمەن دانامىز.
جاقسىلىققا جانۇشىرىپ جۇگىرسەك,
جاماندىققا قيا باسپاس سانامىز.
ادالدىققا وت بوپ لاۋلاپ جانامىز,
كوڭىل تۇسسە كوكتەگىنى الامىز.
ءبىر اتىمداي ناسىبايعا وكپەلەپ,
الىستايدى كەيبىر كەزدە ارامىز.
جۇمىلعاندا جۇدىرىقتاي ءتۇيىلىپ,
وزگە جۇرتىڭ قاراي بەرەر ءسۇيىنىپ.
اق كوڭىلدىڭ ارعىماعى ازبايدى,
قايتەيىك ءبىز قاساقانا كۇيىنىپ.
قازاق دەگەن ەرەكشە ەلمىز, سەنىڭىز,
وڭنان سوققان قوڭىر سامال جەلىمىز.
تۇگىن تارتساڭ مايى شىققان مولدىرەپ,
ۇلان-بايتاق قازىنالى جەرىمىز.
تاتۋلىقتى تىرەك ەتكەن ءسانىمىز,
دوستار ءۇشىن شىرقالادى ءانىمىز.
اتا-بابا اماناتىن ارداقتاپ,
تۋى استىنا توپتاسقانبىز ءبارىمىز.
تاعدىرىنىڭ تالكەگىنە كونەتىن,
ءوز ءناسىبىن ماڭداي تەرمەن تەرەتىن.
قازاق وسى, اعايىنى سۇراسا,
باۋىر ەتى – بالاسىن دا بەرەتىن.
قازاق دەگەن قوناقتارىن قۇت كورگەن,
قۇشاق جايىپ, ورىن بەرگەن, نىق توردەن.
بارىن شاشىپ, تاۋىسسا دا تىقىرلاپ,
باق داۋلەتتى تاڭىرىنەن, كۇتتى ەلدەن.
ءتور وزدىرىپ, ءتاۋ ەتەدى قۇداسىن,
قايتارىمدى قايتىپ ودان سۇراسىن؟!
كىسىلىكتى تارازىعا سالاتىن,
اعايىننىڭ اراسىندا بۇل دا سىن.
سالەم بەرىپ دوسى كەلسە الىستان,
اق نيەتپەن ءتوس ءتۇيىسىپ تابىسقان.
كورشىلەرىن كوشىرىپ اپ ۇيىنە,
مارە-سارە قۋانىشپەن قاۋىشقان.
قازاق دەگەن بارىن شاشقان ءبىر تويعا,
قالسا-داعى ەرتەسىنە مىڭ ويعا.
قاپالانىپ, وكىنىشتە قالماعان,
سەنە ءبىلىپ جاراتۋشى قۇدايعا.
مەرەيتويلار جاسالادى ءتىزىلىپ,
ۇمىتتەردى جالعايتىنى ىزگىلىك.
ايىنا ەمەس, جىلىنا ەمەس ءبىر كۇندە,
قازاق ءۇشىن جۇرگەن جاقسى ءجۇز ك ۇلىپ.
قازاق دەگەن ءومىر سىرىن تۇسىنگەن,
قۇلاعىنا بالا كەزدەن كۇي سىڭگەن.
اۋىلداستىڭ تايى وزسا بايگەدە,
اتى وزعانداي راحاتتانىپ سۇيسىنگەن.
قاراپايىم, ادىلدىكتى ءپىر سىنگەن,
قۋات العان ات ءدۇبىرى – دۇرسىلدەن.
بادىرايتىپ بەتكە ايتا بەرمەيدى,
كوڭىل قالسا ىشتەي عانا كۇرسىنگەن.
سىپايىلىق بولمىسىنا جاراسقان,
كوڭىلىنە سىيىپ كەتەر كوك اسپان.
قانشا قيىن كۇن تۋسا دا باسىنا,
جانى اشىپ, ءبىر-بىرىنە قاراسقان.
قازاق – دەگەن بارىنەن دە بالاجان,
ۇرپاقتارىن باقىتىنا بالاعان.
شاڭىراققا يە بولىپ ۇلدارى,
قىز بىتكەندەر ءورىس تاۋىپ تاراعان.
قازاق دەگەن قادىرلەگەن قارتتارىن,
ءان مەن جىرعا ارقاۋ ەتكەن اتتارىن.
كەۋدەلەرى التىن ساندىق سياقتى,
ەسكە الادى قىزىق داۋرەن شاقتارىن.
اتا-سالتىن قۇرمەت تۇتىپ ساقتايدى,
ادالدىقتىڭ ارعىماعىن باپتايدى.
كەمشىلىكتى كورە تۇرا كەيدە سول,
كەشىرىممەن «جىگىتسىڭ» دەپ ماقتايدى.
قازاق – دەگەن ايتا بەرسە كەڭ حالىق,
شەتەلدىكتەر ءجۇر عوي وعان تاڭعالىپ.
ءتۇر-تۇسىنە, تىلىنە دە قاراماي,
باۋىرىم دەپ قۇشاق جايار جار سالىپ.
مەن قازاقپىن تاكاپپارمىن, ءىرىمىن,
مومىنداردىڭ مايەگىمىن, ءپىرىمىن.
قازاق دەسە قانى قايناپ شىعاتىن,
سول قازاقتىڭ قاتارداعى ءبىرىمىن.
احمەتجان قوساقوۆ.
جامبىل وبلىسى,
شۋ اۋدانى.