«بالام بيىل ءبىرىنشى ماۋسىمدا التىعا تولادى. بىراق ونى ءوز قولىما الىپ, ءارى قاراي تاربيەلەۋگە دايىن ەمەسپىن» دەپ وپىنعانداي كۇي تانىتتى ول. الايدا بەزبۇيرەك جۇزىنەن, مەيىرىمسىز جاناردان, جاساندى كەيىپتەن جىلىلىقتىڭ, انالىقتىڭ ءىزىن كورە المادىم. جاسى وتىزدى ەڭسەرگەن بويجەتكەننىڭ الدەقاشان وتباسىن باۋىرىنا باسىپ وتىراتىن كەزى-اۋ, اتتەڭ-اي دەگەننەن باسقا امال بار ما؟..
بۇل تالايلاردى ارمانىنان اداستىرعان ۇلكەن قالا. قارلىعا دا قىزىق قۋىپ ءجۇرىپ, وت باسقان جانداردىڭ ءبىرى. ونەگەلى وتباسىندا ءوستى. مەكتەپتە جاقسى وقىدى. قىزدار وقيتىن جوعارى وقۋ ورنىنا ءتۇستى. بىراق ءبىلىمىن اياعىنا دەيىن جالعاستىرا المادى. الدەبىر جىلپىلداق جىگىتتىڭ «جاقسى كورەم, ۇيلەنەمىز» دەگەن سوزىنە الداندى. اقىرىندا وقۋىن تاستاپ, قالا ورتالىعىنان جىراقتاۋ ماڭدا تۇرىپ جاتقان تانىس قۇربىلارىنىڭ پاتەرىنە بارىپ تىعىلدى. حابارلاسقان اتا-اناسىن, تۋىستارىن الداپ كۇن كەشىپ جاتتى. ال مىنا ومىرگە ىنتىققان تىرشىلىك يەسى جارىق دۇنيە ەسىگىن اشپاققا اسىعىس ەدى. ءبۇيىرى بۇلتيعان سايىن شۇبەرەكپەن شارت بايلاپ, ونى تۇمشالاپ تاستاعانداي بولادى. الايدا جاتىردا جاتىپ جارىق دۇنيەگە ۇمتىلعان شاراناعا ەشقانداي كەدەرگىنىڭ اسەرى بولمادى. تاڭ اتپايىن دەسە دە كۇن قويمايدى. ول كۇن ساناپ وسە بەردى.
ال شەرمەندە قىز ءۇشىن شاھار قانشا ۇلكەن بولعانىمەن ونىڭ تۇرعىندارى دا ءبىر-ءبىرىن تانيتىن سياقتى كورىنەتىندەي. جاڭالىقتىڭ دا قۇلاقتان-قۇلاققا جىلدام جەتۋى زاڭدىلىق...
اقىرى ونى اپكەسى ىزدەپ تاپتى. اكە-شەشەسىنە ايتپاۋىن وتىنگەن قىز ونىڭ اياعىنا جىعىلدى. ول دا تەزدەتە بالادان قۇتىلۋعا اسىقتى. ەلگە قارابەت بولعانشا وعان ءولىم تىلەگەن اپكەسى دە وسى تىرلىگىمەن ءسىڭىلىسىن ازاپتان امان الىپ قالامىن دەدى مە, سابيدەن قۇتىلۋدىڭ بارلىق جولىن ىزدەدى. ءوزى شەشىم قابىلداپ, دەرەۋ ىسكە كىرىستى.
سول كۇن اپكەسى ءۇشىن اسپان اينالىپ جەرگە تۇسكەندەي الاشاپقىنمەن ءوتتى. پورا-پورا تەر باسقان جالعىز جاناشىرى پەرزەنتحانانىڭ تابالدىرىعىن توزدىرىپ بولدى. الدەقاشان امالىن ويلاستىرىپ, ءسىڭلىسىنىڭ بۇل جەردەن سوقا باسىن الىپ شىقپاققا ابدەن بەل بۋعان. ء«سۇيىنشى» سۇراپ جۇگىرگەن مەدبيكە ونىڭ تۇنەرگەن ءتۇرىپ كورىپ سوستيىپ تۇرىپ قالدى دا: «مەن حابارلاۋعا مىندەتتىمىن, نەمەرەڭىز – ۇل بالا, سالماعى – 3200, بويى – 51», دەدى دە جالت بۇرىلىپ جوق بولدى. «راقمەت». وسى سوزدەن باسقا ايتارىن ىشىنە بۇككەن ونىڭ بەزبۇيرەك سيقى بەتىنە شىقتى. از شىداسا ءبىر-ەكى كۇندە بۇل شارۋا دا ۇمىت بولار.
ۇلكەن ءبىر تاعدىردىڭ شاعىن ۇزىن-ىرعاسى مىنە, وسىنداي. ودان بەرى دە التى جىل التى كۇندەي دە بولماي, سىرعىپ وتە شىعىپتى. وسى جىلداردا اناسى ءسابي كۇلكىسىنەن ادا كوكەكتىڭ كۇيىن كەشسە, مەيىرىمگە زارىققان ءسابي انا الاقانىنان جىراقتا ءوسىپ جاتىر.
مەن ول قىزدى ءجيى كەزدەستىرەمىن. سىمباتتى, ادەمى جاسانعان بويجەتكەن ءجيى ىسساپارعا كەتىپ بارا جاتادى. ونى تاسيتىن قىمبات كولىكتەر دە ءجيى اۋىسىپ تۇرادى. ءوزىنىڭ ايتۋىنشا, جۇمىسى – «ماسساجيست». شەتەلدەرگە شىعىپ, ءبىلىمىن جەتىلدىرىپ جۇرگەن دە سىڭايلى.
ال تاستاندى ءسابيدىڭ تاعدىرى بەيمالىم. قالاداعى جەتىمدەر ءۇيىنىڭ بىرىندە مە, الدە بالا سۇيگىسى كەلگەن وتباسىنىڭ قامقورلىعىنا الىندى ما, ول جاعى ءالى ەشكىمدى تولعاندىرا قويعان جوق. ال شەرمەندە بالاپان شەشەسىن اڭساۋمەن كۇندەرى ءوتىپ جاتقان شىعار...
ميرا سەكەن
الماتى