وسى ماسەلەنى جىل سايىن جانايقايمەن جازامىز. ايتامىز. الايدا جوندەلمەي-اق كەلەدى. مىنەكيىڭىز, جاڭا وقۋ جىلى كەپ تۇرىپتى. تاعى دا مەكتەپكە باراتىن بالالار مەن اتا-انالار «ءبىز وسى قاي ەلمىز؟!» دەپ باس قاتىرىپ ءجۇر. قازاقشا شىعارىلاتىن وقۋشى داپتەرىنە جارىماي-اق قويدىق. ماسەلەن, شىمكەنت شاھارىنىڭ «Abdi» دەيتىن ساۋدا ورتالىعىندا رەسەيدىڭ ءانۇرانى جازىلعان, ورىس تىلىندە ويمىشتالىپ, ورنەكتەلگەن ءداپتەرلەر ساتىلۋدا. وقۋشى ءداپتەرىنىڭ وزگە ءتۇرى جوق بولعاندىقتان, الۋشىلار از ەمەس. ۇلكەن ساۋدا ورتالىعى باۋىرجان مومىش ۇلى كوشەسىندە. «اي, اينالايىن, باۋكەڭ اناۋ تاس ءمۇسىنى تۇنەرگەن تۇعىردان ءتىرىلىپ تۇرا كەلسە, نە دەر ەدى؟!» – دەپ كۇبىرلەيسىڭ.
تاريح پەن جاعراپيا ءپاندەرىنە ارنالعان داپتەرلەر دە ورىس تىلىندە. رەسەيدەن اكەلىنگەن. رەسەيدىڭ تاريحى تاپتىشتەلگەن. رەسەيدىڭ جەر جاعدايى جازىلعان. بىلتىر دا كوپ جەردە سىرتى ورىسشا نەمەسە وزبەكشە جازىلعان داپتەرلەر ساتىلىپ ەدى. ءبىلىم جانە عىلىم مينيسترلىگى بىلە مە ەكەن بۇل جايدى؟
شىنىندا دا ءبىز وسى قاي ەلمىز؟!
مارحابات بايعۇت, شىمكەنت.