الدىمەن شەكارا جابىلادى. مەملەكەتتىڭ ىشىندە دە بارلىق جەردە تەكسەرۋ, ءتىنتۋ, اراكىدىك اتىس-شابىستىڭ داۋسى ەستىلىپ قالاتىن. ابەكەڭ سول جاقتا ءتۇسىرىلىپ, مونتاجدالعان سيۋجەتىن شىمكەنتكە جەتكىزىپ, وبلىستىق تەلەارنا ارقىلى الماتىعا جىبەرىپ ءجۇرىپتى. وزگە جول دا, ءادىس تە جوق. ول ءۇشىن شەكارانى كەسىپ ءوتۋى كەرەك. كەيدە كەدەن بەكەتىنە كەلىپ, تاشكەنت جاقتان, ساعاتتاپ رۇقسات كۇتىپ وتىرعان كەزدەرى دە بولعان. وتباسى الماتىدا تۇرادى. ءويتكەنى, تاشكەنتتە قازاقشا وقىتاتىن مەكتەپتىڭ رەتى كەلمەگەن.
بىردە كوكتەمگى دەمالىسقا اكەسىن ساعىنىپ ىزدەپ كەلگەن بالالارىن شىمكەنتتەن پويىزعا وتىرعىزىپ جىبەرمەكشى بولىپ, جولعا شىعادى. ءمىنىپ جۇرەتىن كولىگى – سول وزبەكستاندا شىعاتىن, ەل «بولكە نان» اتاپ كەتكەن «داماس». ارتىنعان-تارتىنعان سومكەلەرى بار. شەكاراعا جاقىنداي بەرە ميليتسيا توقتاتادى. قىزمەتتىك كۋالىكتەرىن كورسەتكەنىمەن, ولارعا اسا اسەر ەتە قويمايدى. تەكسەرۋ سومكەلەردى تىنتۋگە كەلگەندە, ءبىر شەتىنەن قىلتيىپ تاپانشانىڭ ۇڭعىسى كورىنەدى. ءارى قاراي ابدەز راحمان ۇلىنىڭ ءوز سوزىمەن ساباقتايىق.
«ءبىرىنشى بولىپ مەنىڭ ءوزىم شوشىپ كەتتىم. سالعان جەردەن بىرەۋلەر بىلدىرمەي ادەيى تاستاپ جىبەردى مە, دەگەن وي كەلدى. كادىمگىدەي ساسقالاقتادىم, اندا-ساندا ايتاتىن وزبەكشەمدى دە ۇمىتىپ قالدىم. اشۋلانسام ورىسشاعا كوشىپ كەتەتىنىم بار. بوقتىق تا كەتىپ قالدى. ونى بايقاعان ميليتسيا ەنتىگە ۇمتىلدى. شىنىمەن تاپانشا. ايەلىمدە ءۇن جوق, قىزىم مەن 9 جاسار ۇلىم ماشينانىڭ ءبىر بۇرىشىنا تىعىلىپ قالىپتى. مەن «يمانىمدى ءۇيىرىپ», تۇرمەنى كوزىمە ەلەستەتە باستادىم. اقىرىن ساۋساعىنىڭ ۇشىمەن ۇستاپ, تاپانشانى الدى. ءارى-بەرى اۋدارىپ كوردى. ارعى جاقتا تۇرعان كومانديرىن شاقىردى. مەن ءتىپتى دەم الۋدان قالدىم, كوزىم شاراسىنان شىعىپ بارادى. ابدەن قورقىپ قالعاندىقتان-اۋ شاماسى, ايەلىم بوپ-بوز بولىپ وتىر. ءبىر كەزدە بالاما ءتىل ءبىتتى. جىلامسىراپ, «مەنىڭ پيستولەتىم عوي» دەدى.
و, اللا, تۋرا شىن تاپانشا. ميليتسيونەر دە اسا سەنبەي تۇر. ماعان جان بىتەيىن دەدى. ۇيدە جۇرگەندە قىزىما ويىنشىق پيستولەتىمەن سۋ شاشا بەرگەن سوڭ ۇرىسقانىم ەسىمە ءتۇستى. سول كەزدە بارىپ, ارقامدى جۋىپ تەر اققانىن سەزدىم. قايتادان بار بىلەتىن وزبەكشەمدى ءتىلىمدى بۇراپ تۇرىپ ايتىپ, تۇسىندىرە باستادىم. ادام جوق جاققا باعىتتاپ, شۇرىپپەسىن باسقان كەزدە تىز ەتىپ سۋ اتىلدى. ميليتسيونەر ەكەۋمىزدە كەرەعار ەكى سەزىم. مەن پالەدەن قۇتىلدىم عوي دەيمىن, ول «قاپ, ءبىر ماقتاۋ ەستىر ەدىم» دەپ تۇر, قاتۋلانىپ ماعان قاراپ.
شەكارادان بەرى وتكەن سوڭ, قازاقستانعا, جولدىڭ شەتىنە شىعىپ توقتاپ, ءبارىمىز ىشەك-سىلەمىز قاتىپ كۇلدىك. مەنىڭ قيسايتىپ وزبەكشە سويلەگەنىمدى ايەلىم مەن بالالارىم ەستەرىنە ءتۇسىرىپ, كەلەكە ەتىپ سالادى. بالامنىڭ قورقىپ دىرىلدەگەنى سونشا, اپكەسىنىڭ قوينىنا تىعىلىپ, انشەيىندە اۋزى جابىلمايتىن, تىلىنەن ايىرىلىپ قالعانىن ايتامىز. ايەلىمنىڭ ءسوز تابا الماي «وي-وي-وي» دەي بەرگەنى. ابدەن ك ۇلىپ بىتكەن سوڭ بالامدى ءبىراز قۋىرىپ الدىم. قايداعى پالەنى تاۋىپ العاندىعىن ايتىپ. بىراق, ول شەكارادا سونشا تەكسەرەتىنىن قايدان ءبىلسىن» دەيدى اقكوڭىل, ادال پەيىلدى, اۋزىن اشسا جۇرەگى كورىنەتىن ارىپتەسىمىز.
عالىمجان ەلشىباي,
«ەگەمەن قازاقستان»