ءسوز سويىل № 7

ءجۇز سوم كەلمەسكە كەتكەن سوتسياليزم ءداۋىرى كەزىندە قازاقستان جازۋ­شىلار وداعىندا ادەبي قور بولاتىن. سول قوردىڭ ەسەبىنەن جازۋشىلار اندا-ساندا كومەك رەتىندە ازىن-اۋلاق بولسا دا تيىن-تەبەن الىپ تۇرۋشى ەدى. سەكسەنىنشى جىل­داردىڭ اياق شەنىندە سول ليتفوندىنى بەلگىلى جازۋشى ساكەن ءجۇنىسوۆتىڭ ءبىرشاما ۋاقىت باسقار­عانى بار. بىردە اقىن جاراسقان ءابدىرا­شەۆ ساكەڭە ارنايى كەلىپ, كومەككە اقشا سۇرايدى. مۇمكىن سول كەزدە قارجى بولماي قالدى ما ەكەن, جوق جازۋشى اعامىزدىڭ كوڭىل-كۇيى ون­­شا كەلىڭكىرەمەي وتىردى ما ەكەن, جا­راسقاندى قۇر الاقان شىعارىپ سالادى. ابدىراشەۆ تە قادالعان جەرىنەن قان­ الاتىن جىگىت, اراعا ءبىر اپتا سالىپ, ليتفوندىعا باس سۇعادى. ساكەن ءجۇ­نىسوۆ بۇل جولى دا «قارجى بولماي تۇر» دەپ, اۋزىن قۋ شوپپەن ءسۇرتىپتى. سول كەز­دە جاراسقان ولجاستان باس­تاپ, عابەڭە دەيىن ءازىل-شىنى ارالاس ەپيگرامما جازىپ دۇرىلدەپ تۇرعان كەزى. ءبىر كۇنى جۇمىستا وتىرىپ, ءسا­­­كە­ڭە ەپيگرامما جازىپ, تەلەفون شالادى. – ساكە, وزىڭىزگە ارناپ ەپيگرامما جازىپ ەدىم, سونى وقىپ بەرسەم قاي­­­تەدى؟ – دەيدى جازعان قاعازىن ىڭعايلاپ. – وقى, وقى! – دەيدى ساكەن ءجۇ­نىسوۆ ترۋبكانىڭ ار جاعىنان. جا­راس­قان كوزىنە تۇسە بەرەتىن ۇزىن شاشىن ءبىر سىلكىپ قايىرىپ تاستاپ, الگى ەپيگراممانى زاۋلاتىپ وقي جونەلەدى: – ساكەن اعام ەر ەدى, ساكەن اعام سەرى ەدى, ساكەن اعام ءبورى ەدى, قايدان شىقتى ليتفوندى؟ ليتفوندىعا باردى دا, ساكەن اعام يت بولدى. جاراسقان ەپيگراممانى وقىپ بولعاندا ساكەننىڭ ءۇنى شىقپاي, ءسال تىم-تىرىس بولا قالادى. الدەن سوڭ: «ءاي, بالا, مىنانى ءالى ەشكىمگە وقىپ بەرگەن جوقسىڭ با؟» دەيدى. – جوق, ساكە. وزىڭىزگە ءبىرىنشى بولىپ وقىپ تۇرمىن. قۇداي قالاسا, «جۇلدىزدىڭ» كەلەسى سانىنا دايىنداپ وتىرمىن. ءسىز بۇعان قالاي قارايسىز؟ – دەيدى جاراسقان. – جانىڭدا ەشكىم جوق پا؟ – دەيدى ساكەن كانىگى بارلاۋشىداي ساق, سىبىرلاي سويلەپ. – جالعىزبىن, ساكە. – ولاي بولسا, اينالايىن, جاڭاعى ەپيگراممانىڭ كوزىن قۇرت. ونى مەنەن باسقا ەشكىم دە ەستۋشى بولماسىن. ال قازىر تەز ارادا كەل دە, وزىڭە ءتيىستى 100 سومدى الىپ كەتە عوي, – دەپ تەلەفون قۇلاق­شاسىن اسىعىس قويا بەرىپتى. دوقتىرحان تۇرلىبەك. الماتى. ********** تۇسىنىكتى اۆتوبۋسىم كەشىككەن سوڭ, ۋاقىت قىسقارسىن دەپ ايالداما تۇبىندەگى ەسكى دۋالعا الەم-جالەم بولىپ جاپسىرۋلى تۇراتىن حابارلاندىرۋلارعا نازار سالدىم. ماسساعان! «كونتسەرتكە كەلىڭىز!» دەگەن ۇلكەن جارناما قاعازدى تۇتاس تولتىرىپ قولاعاشتاي ءبىر تۇمسىق تۇر. ۇكىلى بورىك كيگەن. ەكى كوزى باعجيىپ, ۇكىلى دومبىراسىن كالاشنيكوۆتىڭ اۆتوماتىنشا كولدەنەڭ اسىنىپ العان. ءبىزدىڭ جىگىتتەر تالتايۋعا شەبەر عوي. مىنانىڭ دا ەكى اياعىنىڭ اراسىنان ەل كوش­كەندەي... كونتسەرتىمە كەل دەيدى. جەكە كونتسەرتىنە شاقىرارداي بۇل كىم ەكەن دەپ تومەندەگى جازۋلارعا ۇڭىلەم: تورپاقباي جورتاقباەۆ, ءوزى ءانشى, ءوزى كۇيشى, ءوزى ءبيشى, سازگەر (تاك-تاك!), سىقاقشى, اكتەر, اقىن (وي­باي!), «ءبورىباسار» تەاترىنىڭ باس رەجيسسەرى (كوتەك!), بىردەڭە-بىردە­ڭەنىڭ لاۋرەاتى (ايتاق!)... مايتال­مان اسابا, مولدالىعى دا نەشاۋا... ءجا, تۇسىنىكتى... قىسقاسى, ەش­كىم ەمەس. كوپ بولسا الاياق جولايا­قوۆتىڭ كوپ شاكىرتتەرىنىڭ ءبىرى. جاقسى-اق ەتىكشى بولاتىن جىگىت ەكەن, اتتەڭ. امال جوق. اۆتوبۋسىم كەلدى. بايقاسام, بۇيىرىنە جاڭاعى افيشانى جاپسىرىپ الىپتى. كىرسەم, ىشتە دە سول. جۇمىسقا كەلدىم. كوپتەن بەرى قاباعى كەلىسپەي جۇرگەن كورشى بولىمدەگى ارىپتەسىم جولىعا كەتتى. امانداستىق. – مەنىڭ ساعان نەگە رەنجىپ جۇرگەنىمدى بىلەسىڭ بە؟ – دەدى. – ءسىز... رەنجىپ ءجۇرسىز بە؟ – كوپتەن بەرى دۇرىس امانداس­پايسىڭ. – سولاي ما؟ – سەن مەنىڭ ازاماتتىعىمدى, عالىمدىعىمدى سىيلاماي-اق قوي, اقىن, جازۋشىلىعىمدى, جۋرناليستىگىمدى سىيلاماي-اق قوي, بىراق مەن... مەن ونەر ادامى ەمەسپىن بە؟ تىم قۇرىسا, سونىمدى سىيلامايسىڭ با؟ – كەشىرىڭىز, ماكە, بىلمەگەن ەكەم... نە ونەرىڭىز بار ەدى؟ – مەن, پرەجدە ۆسەگو, ءانشىمىن... – ءسىز... ءانشىسىز بە؟ – مەن كۇيشىمىن. – ءسىز... كۇيشىسىز بە؟ – مەن بي دە بيلەي الامىن! – ءسىز... – مەن... سەن وسى وزىڭنەن باسقا كىمدى بىلەسىڭ؟ اينالاڭا قاراشى بىلاي! قارادىم. ۇزىن كوريدوردىڭ قابىرعاسى الاباجاق افيشالارعا تولىپ كەتىپتى. بارىندە – ماكەڭ. جەكە كونتسەرتىنە, ونەر كەشىنە شاقىرادى! قارا كوزىلدىرىك كيگەن. باسىندا ەلتون دجوننىڭ تەلپەگى سياقتى بىردەڭە. ماكەڭ دە تالتايۋدان كەندە ەمەس ەكەن – روگاتكانىڭ اشاسىنداي سيىقسىز سيراقتارىنىڭ اراسىنا گيتاردى تىگىنەن قويىپ, ءمىنىپ الىپتى. ماسساعان! ماكەڭ – راسىندا دا ونەر ادامى ەكەن. – مەن – وسى مەكەمەنىڭ ماقتانىشى, زا­مانانىڭ گ ۇلى ەمەسپىن بە, بىلە ءبىل­­­سەڭ... ءاي, قويشى سەنى... حالقىم امان بولسىن. حالقىم سىيلاسىن مەنى! ماكەڭ مەنەن تۇڭىلگەندەي قولىن ءبىر سىلتەپ, كوزىنەن ءۇزىلىپ تۇسكەن ءبىر-ەكى تامشىنى الاقانىنىڭ سىرتىمەن قاعىپ تاستاپ, بۇرىلىپ جۇرە بەردى. تۇسىنىكتى... ماكەڭ دە قازىرگى كوپ «جان-جاقتىنىڭ» ءبىرى بولىپ شىقتى. ءبىزدىڭ جىگىتتەر شەتىنەن دارىنسىز. بىراق ءبارى – جان-جاقتى. دارىنسىز اقىن, دارىنسىز عالىم, دارىنسىز ءانشى, دارىنسىز سازگەر, دارىنسىز... قىسقاسى, جان-جاقتى دارىنسىز, امبەباپ دارىنسىز! قايتاردا جول-جونەكەي ماتەماتيك دوسىمنىڭ ۇيىنە سوقتىم. دو­­سىم ءبىرتۇرلى, وي ۇستىندە ەكەن. كا­­بينەتى تولعان وراۋلى قاعازدار. قو­­بىراتىپ ءۇيىپ قويىپ, ورتاسىندا وتىر. – بۇل نە؟ دوسىم ءبىر ورامنىڭ ءجىبىن شە­شىپ, جازىپ كورسەتتى. و, قۇداي! افيشا! دوسىم! باسىنا شالما وراعان. ۇستىندە اپپاق شاپان. اققۋ­داي-اۋ, اققۋداي. قولىندا ديۋا­نالاردىڭ اساسى سياقتى ءبىر­دەڭە... جالما-جان جازۋلارىن وقىپ جاتىرمىن: دوسىم – اۋليە, دوسىم – كورىپكەل, دوسىم – ەكسترا­سەنس, دوسىم – باقسى, دوسىم – پسيحوتەراپەۆت, تەلەكينەزدىك قاسيەت يەسى... «ۋف-سۋف» دەگەندە, اۋرۋىڭنان قۇ­لان-تازا بولاسىڭ. كەلىڭىز, كەلىڭىز! ءداۋ سارايعا سەانسقا شاقىرامىز... ماسساعان! مەنىڭ دوسىم – ونەر ادامى! مەنىڭ دوسىم – امبەباپ... ۋا, دارىنسىز يت! ۋا, وپاسىز دۇنيە! قاشتىم... ۇيگە قالاي جەتكەنىمدى ءبىل­مەيمىن. كەلسەم... كورشى ايەلدەردى جيىپ الىپ, دۇنيەدەگى ەڭ دارىنسىز دەپ ەسەپتەلەتىن مەنىڭ بايبىشەم... كارتا اشىپ, قۇمالاق سالىپ وتىر! ۋا! ۋا, مەنىڭ بايبىشەم – بالگەر! مە­نىڭ بايبىشەم – پونيماەش, ونەر ادامى! مەنىڭ بايبىشەم دە جان-جاقتى. مەنىڭ دارىنسىز بايبىشەم – ەندى جان-جاقتى دارىنسىز! قابىرعادا تولعان افيشالار – ءبىزدىڭ بايبىشە: باقسى, بالگەر, كورىپكەل, اۋليە... كەلىڭىز, كەلىڭىز... ادرەس مىناداي دا مىناداي (ياعني, ءبىزدىڭ ءۇي). مەن جىنداندىم. شاشىمدى جۇلدىم. اۋزىمنان اق يت كىرىپ, كوك يت شىقتى. ايەلىممەن قوسىپ تىرقىراتىپ ءبارىن كوشەگە قۋدىم. ...ەسىكتى ىشتەن بەكىتىپ الىپ, القىنعانىمدى باسىپ وتىرمىن. اشۋىمدى باسىپ وتىرمىن... ويلانىپ وتىرمىن. ءسىرا, شىنىمەن جىندانعان شىعارمىن. ويتكەنى, مەن ەندى بىلاي ويلاي باستادىم: وسى مەن عوي دارداي پالەنشەەۆپىن. ۇلكەن عالىممىن. ايگىلى مەكەمەدە ءبولىم باسقارامىن. دەمەك, ايدىك باسشىمىن, قوعام, مەملەكەت قايراتكەرىمىن. ازداپ كومپيۋتەردە جۇمىس ىستەي الام. دەمەك, كومپيۋتەرشىمىن. مەن جىرتىلعان شالبارىمدى ءوزىم جاماپ, ءۇزىل­­­گەن تۇيمەمدى ءوزىم قادايمىن. دەمەك, مەن – تىگىنشىمىن. ازداپ جۇگى­رە­تىنىم, ازداپ دوپ قۋاتىنىم بار. دەمەك, سپورتشىمىن. مەن كەيدە دوستارىمنىڭ ۇيىندە قوناقتا وتىرىپ, ءان دە ايتىپ جىبەرەم. مەن – ءانشىمىن. ازداپ گيتار شەرتەمىن – گيتاريسپىن. ويباي, ايتپاقشى, كەيدە ءوزىم بىلمەيتىن ءبىر اۋەندەردى ىسقىرىپ, ىڭىلداپ جۇرەتىنىم بار – سازگەر شىعارمىن تەگى! كەيدە, ءىشىپ العاندا, ولەڭ ۇيقاستىراتىنىم بار – ءسىرا, مەن اقىنمىن وسى! «بەرگەنىڭە تاۋبە, ءتاڭىرىم! – دەدىم. – مەن دە ەل قاتارلى ونەر ادامى ەكەنمىن-اۋ! مەن – جان-جاقتى ەكەنمىن-اۋ!» ريزاشىلىقتان تەبىرەنىپ كوپ جىلادىم. ...ەرتەڭىندە افيشاعا تاپسىرىس جاسادىم. حالقىممەن كەزدەسۋ وتكىزبەكشىمىن. حالقىم مەنى توبەسىنە كوتەرسىن... حالقىم مەنى – سىيلاسىن! مەن كىمنەن كەم ەدىم؟! الگى قولاعاش مۇرىن عۇرلى ونەرىم بار. ماكەڭ عۇرلى ەل-جۇرتقا قادىرىم دە بار... ەندى نە كەرەك؟! ءبارى تۇسىنىكتى. تۇرسىنجان شاپاي. الماتى. ********** تولار ەمەس ارانى بالپان – بەرەدى, الادى, كەلەدى, بارادى, تالاي ساتىدان ءوتتى, تورگە دە جەتتى. بۇل ورنى جايلى, ويلاعانىنداي مايلى. جەمتىك جەۋدى مەڭگەرگەن, وزىنىكىن ءدايىم ءجون كورگەن: كادردى – قۋدالاپ, الادى, سالادى, تەكسەرۋ جاساپ تۇتقيىل, سودان پايدا تابادى. ارالاسادى تەندەرگە, ول جەردەن دە تامادى, تالايلاردى قانادى... ەلدىڭ قامىن جەگەندەي, جۇلقىنادى, شابادى, ويلاعانى – قىمقىرۋ, قۇلقىنى مەن تاماعى. * * * تىرلىگى ونىڭ تىم قىزۋ, تولار ەمەس ارانى, الداعى ءىسى بەيمالىم, بولاشاعى قاراڭعى. بەدەل «ايبىنىڭدى اسىراتىن بەدەل كەرەك, تايعاناقتاعاندا تابانىڭ, ۇستاپ قالاتىن بەدەر كەرەك» – دەپ تالايلار تىرتاڭداپ ءجۇر, بىرىنەن-ءبىرى اساتىن ءبۇر تاڭداپ ءجۇر. بىلدۋدىڭ قىزمەتى – كىشكەنە كەڭسەدە ەدى, وزىنشە, ەڭسەلى ەدى. بەدەل دەگەن قۇس ەمەس, نە, مىزعي سالىپ, كورەتۇعىن ءتۇس ەمەس. سىزاتۇعىن قاعاز ەمەس, سوزگە كەلەر ساباز ەمەس, قولعا قالاي قوندىرامىن. بالپاڭداتار بەدەلدى, وزىمدىكى بولدىرامىن؟ – دەپ ويلانىپ تۇيىندەپتى. سودان بەرى سويلەۋى قيىن بوپتى. ءىسىڭ ءتۇسىپ بارا قالساڭ: – ەرتەڭ كەل! – دەپ بارق ەتەر. ەرتەسىنە: – اسىعىسپىن! – دەپ ماڭق ەتەر. جونىڭە كەتەسىڭ, ەرەگىسكەندە نە ەتەسىڭ؟! «كوكەلەپ» ءجۇرىپ, جۇمىسىڭ دا تىنار-اۋ. ىعىرىڭ دا شىعادى-اۋ. «بەدەلىم كۇننەن-كۇنگە ءوسىپ كەلەدى. ساندالىپ جۇرگەن بەدەل جوق, ارەكەت ەتسەڭ ءوستىپ كەلەدى», – دەپ بىلدۋ كىسى بولعانداي, قيقارلىعىنا كوڭىلى تولعانداي. * * * ءيا, باكەڭ «بەدەلدى», كوپكە تورموز – كەدەرگى. نۇرماحان ەلتاي. قىزىلوردا وبلىسى. ******************** ەمتيحان كوپ جىلدار بويى تەمىرجول كۇزەتشىسى بولىپ ىستەگەن ديۋپون اقىرى تابىسىنىڭ جارىتىمسىز ەكەنىنە كوزى جەتىپ, ەندى جول ايىرۋشى بولماققا بەكىندى. ارينە, ول ءۇشىن ارنايى ەمتيحان تاپسىرۋى كەرەك. سول ماقساتپەن جارتى جىل بويى جاتپاي-تۇرماي ەرەجەلەر جيناعىن جاتتاۋمەن بولعان. سىناق الۋشى وعان مىناداي سۇراق قويدى: – ەكى جەدەل پويىز ءبىر جولمەن ءبىر-بىرىنە قارسى اعىزىپ كەلەدى دە­لىك. ءسىزدىڭ ورنىڭىز – تۋرا ورتا­دا. وسىنداي جاعدايدا نە ىستەمەكسىز؟ – باعدارتىلدى اۋىستىرىپ پويىزداردىڭ بىرەۋىن باسقا جولعا تۇسىرە قويامىن! – ال قىس مەزگىلى بولىپ, سىرەسىپ قالعان باعدارتىل اۋىستىرۋعا كونبەسە شە؟ – جالاۋشامەن بەلگى بەرەمىن. – قاراڭعى تۇندە بولسا شە؟ – قىزىل شام جاعامىن. – اگاراكي كارەسىن دە, بالاۋىز شام دا بولماسا؟ – وندا قولىما ىلىنگەن قاعاز, شۇبەرەك, اعاش بىتكەننىڭ ءبارىن جولعا ءۇيىپ سالامىن دا وت قويامىن... – سىرىڭكەڭىز دە, شاقپاعىڭىز دا جوق دەلىك! ەمتيحان تاپسىرۋشى ءبىر ساتكە ويلانىپ قالىپ, اقىرى: – ايەلىمدى شاقىرامىن! – دەدى. – ايەلىمدى؟ ونداي جاعدايدا ايەلدىڭ كەرەگى قانشا؟ – قانداي عالامات بولاتىنىن ول دا كورسىن دەگەنىم عوي... رەنە مالينارك.(فرانتسيا). ورىسشادان تارجىمالاعان بەكبولات ادەت. ************************* ءبىر  قويايىن  با؟ ءبىزدىڭ تورعاي تابانىنداعى الباربوگەت اۋىلىندا توي بولىپ جاتادى. ۇزىلىستە سىرانىڭ بۋى­نا ەلتىپ العان ءبىر جىگىت ءوزىنىڭ بۇرىنعى ۇستازىنا كەزدەسىپ قالىپ, وڭ قولىنىڭ جۇدىرىعىمەن سول قولىنىڭ الاقانىنا شارتىلداتىپ ۇرعىلاپ تۇرىپ: «اعاي, ءسىز باياعىدا ماعان ەكى قويىپ ەدىڭىز, مەن ءبىر قويايىن با؟» – دەپتى... اۋدىڭ  اۋجايى تورعاي كەڭشارىنىڭ قۇمكول ورتالىعىندا كوشەرباي دەگەن ازامات تۇراتىن. ول وزىنەن 5-6 جاس كىشىلىگى بار جىگىت ەكەۋى اۋىل ىرگەسىندەگى وزەننەن بالىققا اۋ قۇرىپ, ناپاقالارىن تاۋىپ جۇرەدى. ءبىر كۇنى الگى ءىنىسى 3-4 كۇنگە ءبىر جاققا كەتەتىن بولادى دا, كەتەرىندە ول كەلىنشەگىنە: «اۋدى كوشەرباي اعاعا قاراتىپ ال, ايتپەسە مەن ورالعانشا تۇسكەن بالىق بورسىپ كەتەدى», – دەپ تاپسىرادى. ەرتەڭىنە سوزگە شورقاقتاۋ جىگىتتىڭ جارى كورشى اعاسىنىڭ ۇيىنە بارىپ, وتىرعان اۋىل-ءۇيدىڭ ادامدارىمەن امانداسقاننان كەيىن: «اعا, اۋىمدى قاراپ بەرىڭىزشى؟» – دەپتى. وتىرعاندار ەلەڭ ەتە قالىسىپتى... سوندا كوشەكەڭ: «قوي, قالقام, ىڭعايسىز عوي», – دەپتى. كەلىن: «وتاعاسى كەلگەنشە ساسىپ كەتەدى عوي», – دەسە, سايقىمازاق اعاسى: «شىدايسىڭ عوي, قالقام», – دەپ ماڭايىنداعىلارىن كۇلدىرىپتى. توقتى  مەن  قوشقار ەل ادامدارى تۇسىنە بايلانىستى كوكقاسقا دەپ اتاپ كەتكەن «زيل» ماشيناسىنىڭ جۇرگىزۋشىسى كەشكە تامان زاۋلاتىپ تورعايدان تەرىستىككە بەت الادى. اۋدان ورتا­لى­­عىنان شىعا بەرىستە جول شەتىن­دە ءبىر بويجەتكەن قول كوتەرىپ توق­تاتىپ, شيلىگە الا كەتۋىن وتىنەدى. جولسەرىگىن وتىرعىزىپ الىپ ءجۇيت­كىتىپ كەلە جاتىپ ءبىر كەزدە جىگىت: «قارىنداس, اتىڭىز كىم بولادى؟» – دەپ سۇرايدى. قىز: «ەسىمىم توقتى», – دەيدى. ءبىرازدان كەيىن بويجەتكەن: «اعا, ءسىز كىم بولاسىز؟» – دەيدى. جۇرگىزۋشى: «اتىم قوشقار», – دەگەندە, قىز مازاق قىلىپ وتىر دەپ ويلاپ قالىپ, اشۋلانىپ: «اعاي, توقتاڭىز, تۇسەمىن», – دەيدى. ازامات قارىنداسىن رايىنان قايتارماق بولىپ «جەكە كۋالىگىن» كورسەتەدى. سودان كەيىن بويجەتكەن ءجۇر­گىزۋشى ءسوزىنىڭ شىندىعىنا كوزى جەتكەن ەكەن. قۋانىشباي قازىمبەكوۆ. ارقالىق. ************************** ەكى كارى قىزدىڭ اڭگىمەسى: – كەشەگى توي ماعان دىم ۇنامادى. – نە گوۆوري, كىلەڭ ايەلى بار الباستىلار كەلىپتى... **** قۇربىلار كەزدەسىپ قالادى: – نە ىستەرىمدى بىلمەي تۇرمىن. – نە بوپ قالدى؟ – مەكتەپتەگى مۇعالىم «اتا-انا­لار جينالىسىنا مىندەتتى ءتۇر­­­­دە بالانىڭ اكەسى كەلسىن» دەپ ەدى. – ەندى كۇيەۋىڭدى جىبەرە سال­مايسىڭ با؟ – ول بىلمەۋى كەرەك قوي... **** كورشى كەلىنشەكتەر جو­لىعىپ قالادى: – كوز كوگەرگەندە قانداي ءدارى جاعۋعا بولادى؟ – ونى قايتەيىن دەپ ەدىڭ؟ – كەشكە كۇيەۋىممەن اقىل­داساتىن ءبىر شارۋا بار ەدى. **** قۇربىلاردىڭ اڭگىمەسىنەن: – پەرزەنتحاناعا بارعاندا سەنىڭ قينالماي بوسانۋىڭ دارىگەردىڭ ءبىر سۇراعىنا دۇرىس جاۋاپ بەرۋىڭە بايلانىستى بولادى. – ول قانداي سۇراق؟ – كۇيەۋىڭ قايدا جۇمىس ىستەيدى؟ ****   ءمۇيىستى جۇرگىزەتىن بەرىك سادىر