– ۋاعالەيكۇماس-ءسا-ءلا-ءا-م! – دەيدى قارت داۋسىن اندەتە سوزىپ. – ءاي, سەن كىمنىڭ بالاسىسىڭ؟!
– ابسەمەتتىڭ.
– قاي ابسەمەتتىڭ؟ قيسىعىنىڭ با, ءتۇزۋىنىڭ بە؟ – دەيدى قارت اۋىلدا ءبىر ەمەس, ەكى ابسەمەت بار ەكەنىن ونىڭ ەسىنە سالىپ.
– ەھە-ەھە, – دەپ كۇلەدى الگى جىگىت ءوز اكەسىن قيسىق دەۋگە قيماعانداي. – قۇرداس بولعان سوڭ سىزدەر قيسايتا سالاسىزدار عوي, ايتەۋىر.
– ءا-ءا, تۇسىنىكتى بولدى. وندا اكەڭە ايتا بار, اۋىلدىڭ ءسانىن بۇزباي ۇيىندە تىنىش جاتسىن!
ارت جاقتا وتىرعان بالاعا اتاسىنىڭ بۇل ءسوزى قىزىق بوپ كورىنەدى. ال الگى جىگىت, ءبىرتۇرلى كىنالى ادامداي باسىن سيپاپ, تومەن قاراپ:
– جارايدى, – دەيدى.
سونسوڭ اتاسى ء«شۇ-ۋ» دەپ اتىن تەبىنىپ قاپ, ىلگەرى قاراي جۇرەدى.
سالدەن كەيىن الدارىنان تاعى دا ءبىر كىسى شىعا كەلەدى.
– ءاي, ءبىلىسباي! – دەيدى اتاسى وعان ايعايلاپ. – سەن نەمەنە, تاپا-تال تۇستە جان-جاعىڭا الاڭداپ, بىرەۋدەن قاشىپ كەلە جاتقاننان ساۋمىسىڭ؟!
–جوق ىزدەپ ءجۇرمىن, قاريا. كەشە ءبىزدىڭ قىزىل تانا قوراعا كەلمەي قالدى. كوزىڭىزگە تۇسپەدى مە؟
–ە-ە, قىزىل تانا دەيسىڭ بە؟ ول ازاندا ءبىزدىڭ ۇيگە كەلىپ شاي ءىشىپ كەتتى عوي! – قاريا ات ۇستىنەن شىرەنە قاراپ, مىرس ەتە قالدى. – و نەسى ەكەن-اي؟ جوعالعان مالدى ەسى دۇرىس كىسى كوشەدەن ىزدەي مە؟!
سويتەدى دە, ۇيرەنشىكتى ادەتىمەن اتىن ء«شۇ-ۋ»دەپ قويىپ, كەتە بارادى.
ودان سوڭعى كەزدەسكەن جۇرتتىڭ دا ءبىرسىپىراسىنا اقىل ايتىپ, ۇرسىپ, جەكىرىپ, مىسقىلداپ ءتۇس اۋا ۇيىنە قايتىپ كەلگەندە قورا جاقتا كۇيبەڭدەپ جۇرگەن كەمپىرىنىڭ:
– ءاي, شال, قايدا قاڭعىپ ءجۇرسىڭ؟! – دەگەن اشۋلى داۋسىن ەستىپ, سەلك ەتە قالعانى بار ەمەس پە. –اناۋ ءۇش ايدان بەرى بورداقىلاپ وتىرعان قارا قوي بۇگىن باسىن شارباققا تىعىپ اپ, بۋىنىپ ءولىپ قالا جازدادى عوي!
قارت ەندى, بۇكشەڭدەپ سولاي قاراي جۇگىرە جونەلدى.
ەرتەڭىنە مەكتەپتە نەمەرەسى ءوزىنىڭ سىنىپتاس دوستارىنا: «اۋىلداعىلاردىڭ ءبارى مەنىڭ اتامنان قورقادى, ال اتام اپامنان قورقادى!» دەپ ك ۇلىپ, ماقتانىپ وتىردى.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
