جىرلايمىن زامانىمدى جاڭا تۋعان,
ازاتتىق كىندىگىنەن جاراتىلعان!
ەلباسى باعدارىمدى ايقىندادى,
ءتورت ءبولىپ ءتۇن ۇيقىسىن تاڭ اتىرعان.
جۇرەكتىڭ مازداپ ءۇمىت تورىندەگى,
تابىلدى ەڭ كەرەگىم ومىردەگى.
قالىڭ ەل, بايتاق دالا تەبىرەنىپ,
بابالار اۋناپ ءتۇستى كورىندەگى.
شاتتىعىم نۇرعا بولەپ شاڭىراقتى,
كوڭىلدىڭ كوك اسپانىن جادىراتتى.
اسقاقتاپ بايتەرەگىم ودان سايىن,
جايقالىپ, جاپىراعىن جامىراتتى!
ارماننىڭ كوپپەن بىرگە استىم بەلىن,
بەرەكەم – ورتامداعى تاس دىڭگەگىم.
شاپپايدى بىرلىك باردا – ىرگەم بەرىك,
قويىما قوراداعى قاسقىر مەنىڭ.
جاسىمنان ەلىم دەدىم, جۇرتىم دەدىم,
ءىشىمدى قايدان ۇقسىن سىرتىم مەنىڭ.
ۇلتىمنىڭ وكپەسىنە قۇرت تۇسكەندە,
كوكساۋداي كۇندىز-ءتۇنى كۇركىلدەدىم.
ايتپاساڭ ۇلتتىڭ ءسوزىن نە بولاسىڭ,
سۋداي بوپ قۇمعا سىڭگەن جوعالاسىڭ.
قىرانداي كوككە شىرقاپ شىعا المايدى,
قاناتىن قارعا قانشا سابالاسىن.
ەجەلگى ەلىم دە ازدى, جەرىم دە ازدى,
اتا سالت قاشان ەركىن بەلىن جازدى؟
ءبىر-ءبىرىن وققا بايلاپ كۇنى كەشە,
ءبىر قازاق ءبىر قازاقتىڭ كورىن قازدى.
سان قيلى باسىمىزدان زامان وتكەن,
تاپتىرماس قۇستىڭ ءسۇتىن تالاپ ەتكەن.
قايتادان ورالماسىن ول زوبالاڭ,
سۇمدىعىن سۋ تۇبىنە الا كەتكەن.
تاعدىردىڭ قاتۋلانسا قاس-قاباعى,
ۇيىرەر قارا بۇلتىن اسپان ءالى.
بولجاعان ەلباسىمىز بولاشاقتى,
بەكەرگە جاڭارتقان جوق استانانى.
دۇنيە جاڭارادى, ەسكىرەدى,
بىرەۋلەر ەسكىرگەنىن كەش بىلەدى.
ەلىنە تۇتقا بولعان ەرتە تۋىپ,
ەرلەردىڭ داڭقى الىسقا ەستىلەدى.
اينالسا شاۋقارعاعا قىران-نامىس,
باسىنار قىزىل تۇلكى بۇلاڭداعىش.
ىركىتتەي ىرىتەدى بەرەكەڭدى,
ۇردا-جىق اۋلەكىلەر ۇرانداعىش.
كيەلى ەلىم اڭىز, جەرىم اڭىز,
قايتالاپ ايتا بەرىپ نەعىلامىز.
ازايىپ اقساقالدار ءسوز ۇستاعان,
كوبەيدى كەرىتارتپا كوبىك اۋىز.
جارقىراپ جاينامايمىز جاڭارماساق,
ەسكىنى ەرەگەسكەن تابانعا ساپ.
كولدەنەڭ جۇرت كۇلمەي مە جۇرەر جولدى,
اداسىپ اشىق كۇندە تابا الماساق.
جاس ۇرپاق, تۇپتەگى اسىل زاتىڭدى ىزدە,
جالعاسقان بابالاردان حاتىڭدى ۇزبە!
جاھاندىق ۇلى كوشكە ىلەسە ءبىل,
جات ەمەس كەشە كورگەن «لاتىن» بىزگە.
وزىنەن كورسىن اركىم كوز الداسا,
زاماننىڭ وزگەرگەنىن سەزە الماسا.
شاڭ جۇتىپ ەسكى جۇرتتا وتىرامىز,
سانامىز ساف التىنداي تازارماسا.
قازاعىم, ورتاڭ الا, ءتىلىڭ شۇبار,
بولعاندا ءبىرىڭ ەگىز, ءبىرىڭ سىڭار.
كوسىلىپ ءوز تىلىڭدە سويلەمەسەڭ,
تاڭ اتىپ, قالاي ەرتە كۇنىڭ شىعار؟
جۇمىلساق قايسىمىزعا ءتىس باتقانداي,
بىرلىكتىڭ بىلەگىندە كۇش باتپانداي.
ەلباسى كەمەڭگەرلىك ويىن ايتتى,
كۇڭگىرتتە قولىڭا شام ۇستاتقانداي.
بابالار بۇگىنگى ۇرپاق ۇمىتپاسقا,
تاعدىرىن جازىپ كەتكەن ءتىلىپ تاسقا.
تۇسكەندە ۇلت مۇددەسى تارازىعا,
ءوزارا وكپە-نازدى سىرىپ تاستا!
قايتەمىز ماقتان ەتىپ جەر ولشەمىن,
كيەلى ءار سۇيەمى كەڭ ولكەنىڭ.
بولعانى جۇرتىڭ ازات ازدىق ەتەر,
بولماسا رۋحىڭ ازات ەگەر سەنىڭ.
الاشتىڭ اشىلماعان كىمگە ەسىگى,
ءداستۇرلى قۇرعاماسىن جىر بەسىگى.
ساقتا دەپ ەلباسىمىز ەلدىگىڭدى,
قۇلاققا قۇيىپ وتىر كۇندە وسىنى.
ىشتەگى ايىقتىرىپ مىڭ كۇماندى,
بۇل جولى كۇللى قازاق شىن قۋاندى.
ءسۇيىنىپ تىلەۋلەستەر سالەم جولداپ,
دۇشپاندار ءبىر قابارىپ, ءبىر قۋاردى.
ەلباسى جونگە سالىپ, ءاي, دەمەسە,
قايتادى جاتقا كەتكەن قايدان ەسە؟
ەلشىڭدە نە قاسيەت, نە قادىر بار,
تىلىڭدە مەملەكەتتىك سويلەمەسە؟
باسىپ ءجۇر بۇل جالعاندى قونىشىنان,
جالعاسقان پاراقورلار جەڭ ۇشىنان.
بايىنداي باياعىنىڭ جىلجىمايدى,
قۇيقالى, ءشوبى شۇيگىن قونىسىنان.
ۋاقىتتان جەلدەن جۇيرىك وزارسىڭ با,
قالادى بايلىق ەمەس ءسوز ارتىڭدا.
جۇرتىنىڭ جۇرەگىنەن ورىن السا,
كىسىنىڭ اينالادى ءوزى التىنعا.
ارزانعا تاپتىرمايدى قىمبات باقىت,
جىبەرسەڭ سايتان مەنەن جىن قاپتاتىپ.
وتىرار ارۋ قىزىڭ الباستى بوپ,
كومەيدەن كوك ءتۇتىنىن بۋداقتاتىپ.
دۇشپانى بەيعام ەلدىڭ جالاقتاماق,
قاسقىرداي قوزىڭدى كەپ تاماقتاماق.
ءداستۇرلى ءدىنىمىزدىڭ شىرقىن بۇزدى,
شوشايعان تەكە ساقال, شولاق بالاق.
كۇرسىنەم وسىلاردى ويلاعاندا,
قازانداي كوكىرەگىم قايناعاندا.
جەرىنگەن جورگەگىنەن مۇنداي سۇمدىق,
ياپىر-اۋ, بولىپ ەدى قاي زاماندا؟
بۇعىنار بۇلتقا بارىپ اداسقان اي,
ىندەتتى ىشكە كىرگەن الاستاماي.
جۇمىلعان اشىلمايدى گۇلدىڭ كوزى,
ۇيتقىعان قارا قۇيىن تولاستاماي.
ارىلىپ شاڭ-توزاڭنان, قىل-قىبىردان,
قىرسىقتان قۇتىلايىق ءتىلدى بۋعان.
قۇردىمعا كەتكەنىمىز كونە بەرسەك,
قوعامنىڭ مىنەزىنە مىڭ قۇبىلعان.
ەلباسى سىلكىنبەسە توسىن بۇگىن,
جۇرتىم-اۋ, جيعىزادى ەسىڭدى كىم؟
قادىرىن تال بەسىكتىڭ قايدان ءبىلسىن,
ۇلانىڭ ەستىمەگەن بەسىك جىرىن.
كوبەيمەس ءتورت ت ۇلىگىڭ تولدەمەسە,
ءشوپ شىقپاس كوكتەن جاڭبىر سەلدەمەسە.
ۋىزعا ۇل مەن قىزىڭ جارىمايدى,
ۇكىلى ءوز بەسىگىڭ تەربەمەسە.
ۇرپاعىڭ بويلاماسا اسىل ويعا,
كوڭىلىڭ جارقىلداعان جاسىماي ما؟
بىلمەسە نەمەرەڭە وكپەلەمە,
جاتقانىن باباسىنىڭ باسى قايدا.
كىنالى كەشەگى وتكەن عاسىر بۇعان,
كول-كوسىر توگىلدى جاس, شاشىلدى قان.
اتاڭنىڭ ۇمىت قالعان باسى تۇگىل,
اتاۋسىز قالدى قانشا اسىل مۇراڭ.
شىعا الماس تىعىرىققا تىرەلگەن وي,
جوعالعان جوعىمىزدى تۇگەندەمەي.
تاۋەلسىز كوشتىڭ جولى تۇزەلمەيدى,
جۇگەنسىز كەتكەندەردى جۇگەندەمەي.
تۇنشىقسا كۇي-مۇرامىز, ءان-مۇرامىز,
ءبىز قالاي جاڭارامىز, جاڭعىرامىز؟
تورىنە سالتاناتتى سارايلاردىڭ,
شىقپاسا الدىمەنەن دومبىرامىز؟
بالاسى اكەسىنەن تۋعان اسا,
بيىككە ارمان بولماس تۋ قاداسا.
قازاقپىن دەگەنىڭە كىم سەنەدى,
قازاقى قانىڭ بويدا تۋلاماسا؟
جايلاعان ەركىن قونىپ, ەركىن كوشىپ,
اتاجۇرت – كۇمىس قۇنداق, التىن بەسىك.
قۇسادان جارىلادى ناعىز قازاق,
تۇرماسا دالا تەربەپ, تاۋ تىلدەسىپ.
حالقىنىڭ قاسيەتىن تانىتا العان,
قازاقتىڭ ءبارى كوكجال, ءبارى تارلان.
توپىراق ولار ءۇشىن قۇدىرەتتى,
ءبىر تامشى كىندىگىنىڭ قانى تامعان.
ارالاپ تۋعان جەردىڭ ساي-سالاسىن,
ۇرپاعىڭ اتا جولىن قايتالاسىن.
ءىزىڭدى ىشتەن شىققان ۇلىڭ قۋماي,
قالايشا قازاقپىن دەپ ايتا الاسىڭ؟
اكەنىڭ ءىزىن بالا تانىماسا,
اتاعا تارتپاعانى ونىڭ اسا.
كىم بولار كوكىرەگى نۇرعا تولىپ,
دالانىڭ دارحاندىعى دارىماسا؟
الەمدى كەزبە بولار شيىرلاعان,
كوزىنە جات كورىنىپ قيىر دالاڭ.
بەيشارا اتانادى ەلدەن بەزگەن,
باقىتتان ءبىر ءتۇيىر ءدان بۇيىرماعان.
بالاڭنىڭ تۋعان جەرگە كوزىن ۇيرەت,
اتادان قالعان اسىل ءسوزىن ۇيرەت!
مەن كەپىل, توپ جارماسا, بايگە الماسا,
بوزوكپە بولماسا ەگەر ءوزى كۇيرەك.
قامشىلاپ سۇيرەسەڭ دە نەشە جەردەن,
شىعا الماس تۇلپار شىققان ەسەك وردەن.
نار ۇلدار اكە كورگەن وق جونادى,
ارۋلار تون پىشەدى شەشە كورگەن.
ءبىلىمنىڭ بيىگىنە قۇلاش ۇرعان,
كۇتەدى حالقىم ءۇمىت شىن اسىلدان.
الىسقا ۇزاي الماس الاياقتار,
قۋلىعىن قىسقا كۇندە مىڭ اسىرعان.
شارلاعان شارتاراپتى ۇلاندارىڭ,
ويعا العان ورىنداسىن ۇلى ارمانىن.
الايدا ەستەرىنەن شىعارماسىن,
شاعاتىن توبىعىنان جىلان بارىن.
قاسقايىپ قارسى جۇرسە داۋىلعا كىم,
كوتەرەر قيىندىقتىڭ اۋىر جاعىن.
ساقتاي ءبىل بەت-بەينەڭدى قازاققا ءتان,
تۇسسەڭ دە وت پەن سۋعا, باۋىرلارىم!
سۇيمەيدى سەرگەك حالىق جالعاندىقتى,
تەكتىنىڭ تۇقىمىندا تالعام مىقتى.
الىپ شىق اسقار تاۋدىڭ جوتاسىنا,
وتانىڭ يىعىڭا سالعان جۇكتى!
توگىلىپ زەردەسىنەن التىن بۇلاق,
قازاققا كۇللى دۇنيە سالسىن قۇلاق.
جۇرسەڭ دە قاي قيىردا, قاي تۇكپىردە,
تۋعان ەل جۇرەگىڭدە بولسىن بىراق!
جايناسىن جەتكىنشەكتىڭ ءبارى تۇلەپ,
قۇدايدان جالىنامىن سونى تىلەپ.
تۇرسا ەكەن كەۋدە كەرىپ, اسقاق قاراپ,
مىنا تاۋ, مىنا دالا مەنىكى دەپ!..
ءوز ۇلىڭ باستاپ وتىر جارقىن جولعا,
تۇپكى ويىن تۇسىنە ءبىل, حالقىم, قولدا!
زەردەسى زەڭگىر كوكتەي تۇنىق ەلگە,
بەرەرى ءتاڭىرىنىڭ تاۋسىلعان با؟!
بيىكتەپ ۇشام دەسەڭ العا ءسىرا,
قام جاسا قاناتىڭنىڭ تالماسىنا.
قىرانداي ءدۇر سىلكىنىپ قايتا تۇلەپ,
سەرىك بول سامعاعاندا ەلباسىعا!..
جىرلايمىن زامانىمدى جاڭا تۋعان,
ازاتتىق كىندىگىنەن جاراتىلعان!
ەلباسى باعدارىمدى ايقىندادى,
ءتورت ءبولىپ ءتۇن ۇيقىسىن تاڭ اتىرعان.
جۇرەكتىڭ مازداپ ءۇمىت تورىندەگى,
تابىلدى ەڭ كەرەگىم ومىردەگى.
قالىڭ ەل, بايتاق دالا تەبىرەنىپ,
بابالار اۋناپ ءتۇستى كورىندەگى.
شاتتىعىم نۇرعا بولەپ شاڭىراقتى,
كوڭىلدىڭ كوك اسپانىن جادىراتتى.
اسقاقتاپ بايتەرەگىم ودان سايىن,
جايقالىپ, جاپىراعىن جامىراتتى!
ارماننىڭ كوپپەن بىرگە استىم بەلىن,
بەرەكەم – ورتامداعى تاس دىڭگەگىم.
شاپپايدى بىرلىك باردا – ىرگەم بەرىك,
قويىما قوراداعى قاسقىر مەنىڭ.
جاسىمنان ەلىم دەدىم, جۇرتىم دەدىم,
ءىشىمدى قايدان ۇقسىن سىرتىم مەنىڭ.
ۇلتىمنىڭ وكپەسىنە قۇرت تۇسكەندە,
كوكساۋداي كۇندىز-ءتۇنى كۇركىلدەدىم.
ايتپاساڭ ۇلتتىڭ ءسوزىن نە بولاسىڭ,
سۋداي بوپ قۇمعا سىڭگەن جوعالاسىڭ.
قىرانداي كوككە شىرقاپ شىعا المايدى,
قاناتىن قارعا قانشا سابالاسىن.
ەجەلگى ەلىم دە ازدى, جەرىم دە ازدى,
اتا سالت قاشان ەركىن بەلىن جازدى؟
ءبىر-ءبىرىن وققا بايلاپ كۇنى كەشە,
ءبىر قازاق ءبىر قازاقتىڭ كورىن قازدى.
سان قيلى باسىمىزدان زامان وتكەن,
تاپتىرماس قۇستىڭ ءسۇتىن تالاپ ەتكەن.
قايتادان ورالماسىن ول زوبالاڭ,
سۇمدىعىن سۋ تۇبىنە الا كەتكەن.
تاعدىردىڭ قاتۋلانسا قاس-قاباعى,
ۇيىرەر قارا بۇلتىن اسپان ءالى.
بولجاعان ەلباسىمىز بولاشاقتى,
بەكەرگە جاڭارتقان جوق استانانى.
دۇنيە جاڭارادى, ەسكىرەدى,
بىرەۋلەر ەسكىرگەنىن كەش بىلەدى.
ەلىنە تۇتقا بولعان ەرتە تۋىپ,
ەرلەردىڭ داڭقى الىسقا ەستىلەدى.
اينالسا شاۋقارعاعا قىران-نامىس,
باسىنار قىزىل تۇلكى بۇلاڭداعىش.
ىركىتتەي ىرىتەدى بەرەكەڭدى,
ۇردا-جىق اۋلەكىلەر ۇرانداعىش.
كيەلى ەلىم اڭىز, جەرىم اڭىز,
قايتالاپ ايتا بەرىپ نەعىلامىز.
ازايىپ اقساقالدار ءسوز ۇستاعان,
كوبەيدى كەرىتارتپا كوبىك اۋىز.
جارقىراپ جاينامايمىز جاڭارماساق,
ەسكىنى ەرەگەسكەن تابانعا ساپ.
كولدەنەڭ جۇرت كۇلمەي مە جۇرەر جولدى,
اداسىپ اشىق كۇندە تابا الماساق.
جاس ۇرپاق, تۇپتەگى اسىل زاتىڭدى ىزدە,
جالعاسقان بابالاردان حاتىڭدى ۇزبە!
جاھاندىق ۇلى كوشكە ىلەسە ءبىل,
جات ەمەس كەشە كورگەن «لاتىن» بىزگە.
وزىنەن كورسىن اركىم كوز الداسا,
زاماننىڭ وزگەرگەنىن سەزە الماسا.
شاڭ جۇتىپ ەسكى جۇرتتا وتىرامىز,
سانامىز ساف التىنداي تازارماسا.
قازاعىم, ورتاڭ الا, ءتىلىڭ شۇبار,
بولعاندا ءبىرىڭ ەگىز, ءبىرىڭ سىڭار.
كوسىلىپ ءوز تىلىڭدە سويلەمەسەڭ,
تاڭ اتىپ, قالاي ەرتە كۇنىڭ شىعار؟
جۇمىلساق قايسىمىزعا ءتىس باتقانداي,
بىرلىكتىڭ بىلەگىندە كۇش باتپانداي.
ەلباسى كەمەڭگەرلىك ويىن ايتتى,
كۇڭگىرتتە قولىڭا شام ۇستاتقانداي.
بابالار بۇگىنگى ۇرپاق ۇمىتپاسقا,
تاعدىرىن جازىپ كەتكەن ءتىلىپ تاسقا.
تۇسكەندە ۇلت مۇددەسى تارازىعا,
ءوزارا وكپە-نازدى سىرىپ تاستا!
قايتەمىز ماقتان ەتىپ جەر ولشەمىن,
كيەلى ءار سۇيەمى كەڭ ولكەنىڭ.
بولعانى جۇرتىڭ ازات ازدىق ەتەر,
بولماسا رۋحىڭ ازات ەگەر سەنىڭ.
الاشتىڭ اشىلماعان كىمگە ەسىگى,
ءداستۇرلى قۇرعاماسىن جىر بەسىگى.
ساقتا دەپ ەلباسىمىز ەلدىگىڭدى,
قۇلاققا قۇيىپ وتىر كۇندە وسىنى.
ىشتەگى ايىقتىرىپ مىڭ كۇماندى,
بۇل جولى كۇللى قازاق شىن قۋاندى.
ءسۇيىنىپ تىلەۋلەستەر سالەم جولداپ,
دۇشپاندار ءبىر قابارىپ, ءبىر قۋاردى.
ەلباسى جونگە سالىپ, ءاي, دەمەسە,
قايتادى جاتقا كەتكەن قايدان ەسە؟
ەلشىڭدە نە قاسيەت, نە قادىر بار,
تىلىڭدە مەملەكەتتىك سويلەمەسە؟
باسىپ ءجۇر بۇل جالعاندى قونىشىنان,
جالعاسقان پاراقورلار جەڭ ۇشىنان.
بايىنداي باياعىنىڭ جىلجىمايدى,
قۇيقالى, ءشوبى شۇيگىن قونىسىنان.
ۋاقىتتان جەلدەن جۇيرىك وزارسىڭ با,
قالادى بايلىق ەمەس ءسوز ارتىڭدا.
جۇرتىنىڭ جۇرەگىنەن ورىن السا,
كىسىنىڭ اينالادى ءوزى التىنعا.
ارزانعا تاپتىرمايدى قىمبات باقىت,
جىبەرسەڭ سايتان مەنەن جىن قاپتاتىپ.
وتىرار ارۋ قىزىڭ الباستى بوپ,
كومەيدەن كوك ءتۇتىنىن بۋداقتاتىپ.
دۇشپانى بەيعام ەلدىڭ جالاقتاماق,
قاسقىرداي قوزىڭدى كەپ تاماقتاماق.
ءداستۇرلى ءدىنىمىزدىڭ شىرقىن بۇزدى,
شوشايعان تەكە ساقال, شولاق بالاق.
كۇرسىنەم وسىلاردى ويلاعاندا,
قازانداي كوكىرەگىم قايناعاندا.
جەرىنگەن جورگەگىنەن مۇنداي سۇمدىق,
ياپىر-اۋ, بولىپ ەدى قاي زاماندا؟
بۇعىنار بۇلتقا بارىپ اداسقان اي,
ىندەتتى ىشكە كىرگەن الاستاماي.
جۇمىلعان اشىلمايدى گۇلدىڭ كوزى,
ۇيتقىعان قارا قۇيىن تولاستاماي.
ارىلىپ شاڭ-توزاڭنان, قىل-قىبىردان,
قىرسىقتان قۇتىلايىق ءتىلدى بۋعان.
قۇردىمعا كەتكەنىمىز كونە بەرسەك,
قوعامنىڭ مىنەزىنە مىڭ قۇبىلعان.
ەلباسى سىلكىنبەسە توسىن بۇگىن,
جۇرتىم-اۋ, جيعىزادى ەسىڭدى كىم؟
قادىرىن تال بەسىكتىڭ قايدان ءبىلسىن,
ۇلانىڭ ەستىمەگەن بەسىك جىرىن.
كوبەيمەس ءتورت ت ۇلىگىڭ تولدەمەسە,
ءشوپ شىقپاس كوكتەن جاڭبىر سەلدەمەسە.
ۋىزعا ۇل مەن قىزىڭ جارىمايدى,
ۇكىلى ءوز بەسىگىڭ تەربەمەسە.
ۇرپاعىڭ بويلاماسا اسىل ويعا,
كوڭىلىڭ جارقىلداعان جاسىماي ما؟
بىلمەسە نەمەرەڭە وكپەلەمە,
جاتقانىن باباسىنىڭ باسى قايدا.
كىنالى كەشەگى وتكەن عاسىر بۇعان,
كول-كوسىر توگىلدى جاس, شاشىلدى قان.
اتاڭنىڭ ۇمىت قالعان باسى تۇگىل,
اتاۋسىز قالدى قانشا اسىل مۇراڭ.
شىعا الماس تىعىرىققا تىرەلگەن وي,
جوعالعان جوعىمىزدى تۇگەندەمەي.
تاۋەلسىز كوشتىڭ جولى تۇزەلمەيدى,
جۇگەنسىز كەتكەندەردى جۇگەندەمەي.
تۇنشىقسا كۇي-مۇرامىز, ءان-مۇرامىز,
ءبىز قالاي جاڭارامىز, جاڭعىرامىز؟
تورىنە سالتاناتتى سارايلاردىڭ,
شىقپاسا الدىمەنەن دومبىرامىز؟
بالاسى اكەسىنەن تۋعان اسا,
بيىككە ارمان بولماس تۋ قاداسا.
قازاقپىن دەگەنىڭە كىم سەنەدى,
قازاقى قانىڭ بويدا تۋلاماسا؟
جايلاعان ەركىن قونىپ, ەركىن كوشىپ,
اتاجۇرت – كۇمىس قۇنداق, التىن بەسىك.
قۇسادان جارىلادى ناعىز قازاق,
تۇرماسا دالا تەربەپ, تاۋ تىلدەسىپ.
حالقىنىڭ قاسيەتىن تانىتا العان,
قازاقتىڭ ءبارى كوكجال, ءبارى تارلان.
توپىراق ولار ءۇشىن قۇدىرەتتى,
ءبىر تامشى كىندىگىنىڭ قانى تامعان.
ارالاپ تۋعان جەردىڭ ساي-سالاسىن,
ۇرپاعىڭ اتا جولىن قايتالاسىن.
ءىزىڭدى ىشتەن شىققان ۇلىڭ قۋماي,
قالايشا قازاقپىن دەپ ايتا الاسىڭ؟
اكەنىڭ ءىزىن بالا تانىماسا,
اتاعا تارتپاعانى ونىڭ اسا.
كىم بولار كوكىرەگى نۇرعا تولىپ,
دالانىڭ دارحاندىعى دارىماسا؟
الەمدى كەزبە بولار شيىرلاعان,
كوزىنە جات كورىنىپ قيىر دالاڭ.
بەيشارا اتانادى ەلدەن بەزگەن,
باقىتتان ءبىر ءتۇيىر ءدان بۇيىرماعان.
بالاڭنىڭ تۋعان جەرگە كوزىن ۇيرەت,
اتادان قالعان اسىل ءسوزىن ۇيرەت!
مەن كەپىل, توپ جارماسا, بايگە الماسا,
بوزوكپە بولماسا ەگەر ءوزى كۇيرەك.
قامشىلاپ سۇيرەسەڭ دە نەشە جەردەن,
شىعا الماس تۇلپار شىققان ەسەك وردەن.
نار ۇلدار اكە كورگەن وق جونادى,
ارۋلار تون پىشەدى شەشە كورگەن.
ءبىلىمنىڭ بيىگىنە قۇلاش ۇرعان,
كۇتەدى حالقىم ءۇمىت شىن اسىلدان.
الىسقا ۇزاي الماس الاياقتار,
قۋلىعىن قىسقا كۇندە مىڭ اسىرعان.
شارلاعان شارتاراپتى ۇلاندارىڭ,
ويعا العان ورىنداسىن ۇلى ارمانىن.
الايدا ەستەرىنەن شىعارماسىن,
شاعاتىن توبىعىنان جىلان بارىن.
قاسقايىپ قارسى جۇرسە داۋىلعا كىم,
كوتەرەر قيىندىقتىڭ اۋىر جاعىن.
ساقتاي ءبىل بەت-بەينەڭدى قازاققا ءتان,
تۇسسەڭ دە وت پەن سۋعا, باۋىرلارىم!
سۇيمەيدى سەرگەك حالىق جالعاندىقتى,
تەكتىنىڭ تۇقىمىندا تالعام مىقتى.
الىپ شىق اسقار تاۋدىڭ جوتاسىنا,
وتانىڭ يىعىڭا سالعان جۇكتى!
توگىلىپ زەردەسىنەن التىن بۇلاق,
قازاققا كۇللى دۇنيە سالسىن قۇلاق.
جۇرسەڭ دە قاي قيىردا, قاي تۇكپىردە,
تۋعان ەل جۇرەگىڭدە بولسىن بىراق!
جايناسىن جەتكىنشەكتىڭ ءبارى تۇلەپ,
قۇدايدان جالىنامىن سونى تىلەپ.
تۇرسا ەكەن كەۋدە كەرىپ, اسقاق قاراپ,
مىنا تاۋ, مىنا دالا مەنىكى دەپ!..
ءوز ۇلىڭ باستاپ وتىر جارقىن جولعا,
تۇپكى ويىن تۇسىنە ءبىل, حالقىم, قولدا!
زەردەسى زەڭگىر كوكتەي تۇنىق ەلگە,
بەرەرى ءتاڭىرىنىڭ تاۋسىلعان با؟!
بيىكتەپ ۇشام دەسەڭ العا ءسىرا,
قام جاسا قاناتىڭنىڭ تالماسىنا.
قىرانداي ءدۇر سىلكىنىپ قايتا تۇلەپ,
سەرىك بول سامعاعاندا ەلباسىعا!..
نەسىپبەك ايت ۇلى,
مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ لاۋرەاتى
استانا
