«باتا»

قايبىر كۇنى ءتۇس قايتا اسر نامازىن وقي سالايىن دەپ قوناق كۇتەتىن ۇلكەن بولمەگە  كىرسەم, كەلىنشەگىم ودەيالمەن ءبۇر­كەنىپ ۇيىقتاپ جاتىر ەكەن. وياتىپ المايىن دەپ اقىرىن باسىپ تۋرا جانىنا جايناماز جايىپ, ناماز وقىدىم. كۇندىزگى نامازدى داۋىس شىعارماي وقيسىڭ عوي. وياۋ جاتسا دا, ۇيىقتاپ جاتسا دا كەلىنشەگىم بىلق ەتپەدى. ويىما قۋلىق كەلە قال­دى. نامازدى اياقتاپ, باتا قىلىپ قويسام دا سوڭىندا داۋىسىمدى شىعارىڭقىراپ بىلاي دەپ كۇبىرلەدىم: – ءيا, اللا, نامازىمدى قا­بىل ەتە گور! وتباسىمدى امان-ەسەن, باي-باقۋاتتى ەتىپ, شا­ڭىراعىمدى شاتتىققا بولە... كوزىمنىڭ قيىعىمەن دي­ۆان جاققا قارايمىن. ەش­قانداي قيمىل جوق. – ءيا, اللا, كەلىنشە­گىمنىڭ تىلەگىن قابىل ەتە گور! كوپتەن بەرى ارمانداپ جۇرگەن شۋباسى مەن كويلەگىن الۋعا جاردەم ەت!.. التىندارىنىڭ لوم­بارد­قا ءوتىپ كەتۋىنەن ساق­تاي گور!.. بايقايمىن, ودەيالدىڭ استى جىبىر-جىبىر ەتە قال­دى. – ءيا, اللا, كەلىنشەگىم نە تىلەسە دە قابىل ەتىپ, الا الماي جۇرگەن كيىمدەرىن الۋىنا, جارقىراپ كيىنىپ جۇرۋىنە جاعداي جاساي, گور!.. ءاۋمين! سويتسەم, كەلىنشەگىم ودەيال­­دىڭ استىنان باسىن شىعارىپ: – ءۇيدىڭ رەمونتىن ايت­پا­دىڭ عوي, – دەيدى. ورالحان ءداۋىت, «ەگەمەن قازاقستان»