امان بولسىن!

جاڭا جىلدا «حابار» تەلەارناسىندا دىبىس رەجيسسەرى بولىپ جۇمىس ىستەيتىن نۇر­بي اپكەمىز ۇيىنە قوناققا شاقىرىپ, ءبىراز ونەر ادامدارىمەن داستارقانداس بولدىم. بەلگىلى اسابا ايدار بولتاەۆ اڭگىمەنى جاقسى ايتادى ەكەن. – وسى جازدا ۇيگە كەلىنشە­گىمنىڭ اتاسى مەن اپاسى كەلىپ, ءبىراز كۇن قوناق بولدى, – دەيدى ايدەكەڭ. – قاريا كىسىلەر عوي. بىردە كۇندىز جۇمىستان شارشاپ كەلىپ, ديۆانعا قيسايىپ ەدىم, كوزىم ءىلىنىپ كەتىپتى. تەلەۆيزوردىڭ داۋسىنان ويانىپ كەتتىم. سويتسەم, قايىن اپام تۋرا تەلەۆيزوردىڭ الدىنداعى ورىندىققا جايعاسىپ, ءبىر باعدارلامانى كورىپ وتىر ەكەن. كورگەندە قاريانىڭ قۇلاعى جاقسى ەستىمەيدى... باسىن بۇرىپ, وڭ قۇلاعىن تەلەۆيزورعا توسىپ, ديكتوردىڭ ايتقانىن تىڭداپ وتىر. باعدارلاما – ۇلى وتان سوعىسى جىلدارىندا تىلدا ەڭبەك ەتكەن ايەلدەر تۋرالى ەكەن. ديكتور قوڭىر داۋسىمەن اۋىلداعى ايەلدەردىڭ اۋىر جۇمىسىن, تىنىمسىز تىرلىگىن سۋرەتتەپ ايتىپ جاتىر. ويىما قۋلىق كەلە قالدى... اپام تۋرا الدىمدا تەرىس قاراپ وتىر. ديۆاننىڭ باس جاعىندا تۇرعان ءپۋلتتى الدىم دا, تەلەۆيزوردىڭ داۋىسىن جايلاپ ءوشىرىپ, اقىرىن داۋىسپەن الگى ديكتوردىڭ ما­قامىمەن ءوزىم سويلەپ كەتتىم. – ءيا, سوعىس جىلدارىندا اۋىلدىڭ ايەلدەرى ەركەكتەردىڭ ورنىندا ايانباي ەڭبەك ەتتى. ولاردىڭ وسىناۋ ەڭبەگىن كەيىنگى ۇرپاق ەشقاشان ۇمىتپايدى. اپام اق ورامالىنىڭ قۇلاق تۇسىن ءتۇرىپ قويىپ, موينىن بۇرىپ, بەرىلىپ تىڭداپ وتىر. – اسىرەسە, جامبىل وبلىسى, تالاس اۋدانى, قىزىلاۋىت اۋىلىنىڭ ايەلدەرى تاڭنىڭ اتىسى, كۇننىڭ باتىسى دەمەي, تىنىم تاپپاستان كولحوزدىڭ جۇمىسىن جاپىرىپ ىستەدى... اپام تەلەۆيزورعا جالت قارادى. كوزى جىپىلىق-جىپى­لىق ەتتى عوي دەيمىن. مەن ءارى قاراي جالعاستىرا بەردىم: – سونىڭ ىشىندە, اسىرەسە, وسى اۋىلدىڭ تۇرعىنى مەيرامگۇل قازيەۆانىڭ ەڭبەگىن ەرەكشە ءبولىپ ايتۋعا بولادى. ول كىسى قىزىلشاشى دا بولدى, اربا دا ايدادى, ءشوپ تە شاپتى... ۇلى جەڭىسكە ءوز ۇلەسىن اياماي قوسقان اپامىزدىڭ ەرلىگى كەز كەلگەن ماراپاتقا لايىق. اپام وتىرعان ورىندىعىنان قۇلاپ قالا جازدادى. اسحانادا شاي ءىشىپ وتىرعان شالىنا ايقايلاپ جاتىر: – ويباي, شال-اۋ, تەزىرەك بەرى كەل... مەن تۋرالى ايتىپ جاتىر... ءسۇرىنىپ-قابىنىپ شالى دا جەتتى. مەن وسى قاربالاستا تەلەۆي­زوردىڭ داۋىسىن قايتا شىعا­رىپ, ۇيىقتاپ جاتقان ادام قۇ­ساپ, تەرىس بۇرىلىپ جاتا بەردىم. ال سونىمەن, اتام مەن اپام ەكەۋىنىڭ «ايتىسى» باستال­دى. اتام ايتادى: «سەن تۋرا­لى «حابار­دىڭ» ايتۋى مۇمكىن ەمەس», دەيدى. اپام: «ءوز قۇلا­عىم­­مەن ەستىدىم. مەن تۋرالى ايتتى... قىزىلاۋىت اۋىلى دەدى عوي», دەپ ول قويمايدى. جاس­تىق­تىڭ استىنا تىعىلىپ الىپ, كۇلكىدەن تۇنشىعىپ ءولىپ بارامىن... ... ايدار اعانىڭ اڭگىمەسىنە ابدەن كۇلدىك. قالاي ايتساق تا, قاريالارىمىز امان بولسىن! ورالحان ءداۋىت, «ەگەمەن قازاقستان»