جازعى ماۋسىم ءبىتىپ, قىركۇيەكتىڭ سوڭىندا مالشىلار اۋىلدىڭ قۋىس-قۋىسىنداعى قىسقى قونىسقا اتتانۋعا بەل بۋاتىن. وسى ساتتە الىستاعى جايلاۋدان مالشى يتتەرى ءبىر اپتا بۇرىن كەلەتىنى بار. سوندا شارۋاشىلىق باسشىلارى «قىسقى قونىسقا مالشىلار كوشىپ كەلە جاتىر ەكەن, حابارشى يتتەر كەلدى» دەپ قىسقى قىستاۋلاردى جوندەۋگە, وتىن-سۋ ازىرلەۋگە شىعۋشى ەدى. وسىناۋ قاربالاستى كوزىمىز كوردى.
ءبىر وقيعا ەسىمدە. ەلەۋسىن – اۋىل بالاسى. مىنا سۇلۋتوبە تۇسىنداعى «نارشوقى» اتتى قىسقى قونىستا بابالارى دۇنيەگە كەلگەن. كوپ جىلدان بەرى مۇناي سالاسىندا ەڭبەك ەتەدى. قىزمەتى – پروفكوم.
ەلەۋسىننىڭ اۋلاداعى اقتوس اتتى ءيتى شىنجىرىن ءۇزىپ, ءۇش كۇن بويى جوعالدى. زايىبى زىر قاعىپ ىزدەدى. ابدەن ابىگەرگە ءتۇستى. تەلەفون سوقپاعان ادامى جوق. بىردە تەلەفون شىلدىر ەتتى. زايىبى جۇگىرە باسىپ تەلەفون تۇتقاسىن ۇستادى.
– مەن ەلەۋسىنمىن عوي. ەل-جۇرت امانشىلىق پا؟
– ءبارى امان. تەك ءۇش كۇننەن بەرى اقتوس جوق. تاپتىرار ەمەس. كولىك باسىپ كەتتى-اۋ شاماسى. كۇشىگىنەن قولعا ۇيرەنگەن, باۋىر باسقان اقتوس ەدى, – دەي بەردى زايىبى.
– ۋايىمداما, اقتوس مەنىڭ جانىمدا. سەن ءۇش كۇن جوعالتساڭ, مەنى ءۇش كۇن ىزدەپ, بۇگىن قۇمكولگە كەلىپ تۇر. ابدەن شارشاعان, قارنى قابىسقان. تاماقتاندىردىم. البەتتە, نايماننىڭ ءيسى بولەك بولا ما كەلگەن بويدا اياعىما ورالىپ, قىڭسىلاپ جاتىپ الدى. ساعىنىپ قالىپتى. ءسۇيىنشىڭدى ازىرلەي بەر...
– و, توبا سەنى ىزدەگەن عوي. قالاي تاپقان, – دەي بەردى ەلەۋسىننىڭ زايىبى.
ەلەۋسىن ءتۇس اۋا اقتوستى كولىگىنە مىنگىزىپ, قىزىلورداعا تارتتى. وتباسى اقتوستىڭ ورالعانىنا قاتتى قۋانىپ, ءماز-مەيرام بولدى.
تاعى ءبىر اڭگىمە. مايدانگەر دۇيسەنباي ابسادىقوۆ دەگەن اعامىز كوپ جىل «شىركەيلى» اۋىلىندا ۇستاز بولدى. قۇرالايدى كوزگە اتقان مەرگەن ەدى. قيىن ساتتە اڭ اۋلاپ, بۇكىل اۋىلدى اسىراعانىن جەرلەستەرى ءالى كۇنگە جىر قىپ ايتادى. ءبىر كۇنى اڭعا شىعار الدىندا مىلتىعىنىڭ ءبىر قۇلاعى ءتۇسىپ قالعانىن بايقايدى. نە ىستەۋ كەرەك؟ اڭشى ابدەن ابىرجيدى. مىلتىق قۇلاعىنىڭ قاي توعايدا قالعانىن بىلمەي دال بولادى. اڭشى مۇڭىن سەزگەندەي پالما اڭشى اياعىنا ورالا بەرەدى.
– ەندى مەن دە, سەن دە سورپا ىشپەيتىن بولدىق. بىرگە اڭعا شىقپايمىز. ەندى وسى جەردە جاتاسىڭ. مىنا مىلتىقتىڭ ءبىر قۇلاعى جوق, ءتۇسىپ قالىپتى. سەن ەندى سوڭىما ەرمەيسىڭ. كەت, ءارى, ەندى مەنىڭ مازامدى الما, – دەپ اڭشى قاپالانىپ تۇرىپ الادى.
يت اياعىنا ورالىپ جىبەرمەيدى. ء«جۇر, ىزدەيىك» دەگەندەي. دۇيسەنباي اعا ءيتتىڭ كوزىنەن ءبىر قۋانىشتى بايقادى ما, مىلتىعىن اسىنىپ اڭعا شىعادى. ەكەۋلەپ جوعالعان قۇلاقتى ىزدەيدى. يت وزىپ كەتىپ, ءبىر ساعاتتاي جوعالادى. ءبىر كەزدە كەلىپ تۇر. اۋىزىندا مىلتىقتىڭ قۇلاعى. «تاپتىم» دەگەندەي. و, قۇدىرەت, قالىڭ توعايدان قالاي تاۋىپ الدى؟ بۇكىل اۋىل اڭشى مىلتىعىنىڭ قۇلاعىنىڭ تابىلعانىنا قاتتى قۋانادى. ءار كەزدەسكەندە دۇيسەكەڭ وسى اڭگىمەنى دۇنيەدەن وتكەنشە ايتۋمەن كەتتى.
قايىربەك مىرزاحمەت ۇلى
قىزىلوردا