ورازاقىن اسقار,
حالىقارالىق «الاش»
سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى.
مەرەكە-مەيرام
تاڭ اتتى ءتۇندى ەرتە ءتۇرىپ ماڭنان,
ۇلكەن-كىشى تىستا ءجۇر تۇرىپ تاڭنان.
وتاعاسى بۇلاقتىڭ كوزىن اشتى,
قوقىستى الدى بوگەت بوپ تۇرىپ قالعان.
شىققانداي ۇيگە بەينە سىيماي ءبارى,
اجە كەتتى قوراعا قىي جايعالى.
بالالارى تەكەمەت, سىرماق قاعىپ,
ەسىك سىرلاپ بايبىشە ءۇي مايلادى.
شارباقتاردى ءبىر تىنىم تاپپاي تۇزەپ,
اتا ءجۇر بۇتالاردى اتتاي كۇزەپ.
سۋ تاسىعان كەلىندەر باسەڭ سويلەپ,
ۇلكەن بارىن ۇمىتپاي ساقتايدى ىزەت.
ك ۇلىپ شىقتى نۇر شاشىپ شوقىعا كۇن,
قوپسىتتى جىگىت باقتىڭ توپىراعىن.
ىستەن قولى بوساعان ءبىر-ەكى قىز,
مەرەكەگە دايىنداپ وتىر ءانىن.
بويجەتكەنگە بولىستى ك ۇلىپ ءىنىم,
بوس جۇرگەن جوق ادامنىڭ ءبىرى بۇگىن.
ءساندى كوشە, تازا اۋلا, جيناقى ۇيدە,
كۇتىپ الماق ۇلىستىڭ ۇلى كۇنىن.
تويعا كەلدى
تويلاسىن دەپ ناۋرىزدى كوكتەم كەلدى,
تازارتتى قاردان جازىق, بوكتەرلەردى.
تابيعات انامىزدىڭ مەيىرى دە,
بەتىڭنەن جىلى لەپپەن وپكەن جەلدى.
تويلاۋعا ناۋرىزدى قۇستار كەلدى,
ساعىنىپ بالاپان بوپ ۇشقان جەردى.
تەڭەلىپ كۇن مەنەن ءتۇن كۇش سىناسىپ,
كۇن جەڭىپ, ءتۇن ەرىكسىز قىسقاردى ەندى.
تويلاۋعا ناۋرىزدى تولدەر تۋدى,
ارنادان اسىردى وزەن, كولدەر سۋدى.
قوزى-لاق, قاز-ۇيرەكتىڭ ءانى دەپ ءبىل,
قورا مەن ايدىننان وي بولگەن شۋدى.
تويلاۋعا ناۋرىزدى گۇل اشىلدى,
بۇيىعىپ ۇيدە وتىرۋ كۇنا سىندى.
قالت ەتكەن جانارىنان ۇشقىن شاشىپ,
قاراسى قالقانىڭ دا ۇناسىمدى.
تويلاۋعا ناۋرىزدى ءبىز دە كەلدىك,
بىزدەردى تاپسىن تويدان ىزدەگەن جۇرت.
ۇسىندى ءار ءۇي كوپكە ناۋرىز كوجە,
– اۋىز تي, – دەپ, – ادال ءدام-تۇز دەگەن قۇت.
تويلاۋعا ناۋرىزدى كەلدى دوستار,
كۇن تۋدى ەركىندىككە كەڭ قۇلاشتار.
ءتورت قۇبىلا تۇگەندەلدى ورتا تولىپ,
ءان شىرقاپ, بي بيلەسىن ەندى جاستار!
قىز بەن جىگىت ءازىل-قالجىڭى
– ءسىزدى كورىپ سەرمەدى جىر قۇلاشىن,
كەۋدەمدە ءبىر قومدانىپ تۇردى لاشىن.
ناۋرىزدا ءجون سۇراۋ ايىپ ەمەس,
امانسىڭ با؟ اتىڭ كىم, قۇربىلاسىم؟
– جىر دەگەنىڭ ءانىڭ بە, جەر تەپكىزگەن,
ءجون سۇرايتىن بار ما ەدى ەركەك بىزدەن؟!
جاس كەزىندە اتام ات سۇراماي-اق,
سىيلىق بەرىپ اجەمدى سەلت ەتكىزگەن.
– نە دەسەڭ دە, تەڭسىڭدەر ەرىكتەرىڭ,
سىي جيناۋعا الاڭعا كەلىپ پە ەدىڭ؟
ويتەتىندەي ەسكەرىپ, ەرتە تۇرىپ,
ءوزىڭ ماعان «ۇيقى اشار» بەرىپ پە ەدىڭ؟
– بەيتانىسقا ءبىز قاشان «تايان» دەدىك,
قوزى كەلسە بولار ما باياندا ەرىك.
ۇيقىڭ ءالى, جىگىتىم, اشىلماسا,
تۇرمىن با مەن تۇسىڭدە ايان بەرىپ؟!
– اعاتتىعىم بولدى-اۋ بۇل ءبىر ىستەگەن,
ەندىگىدە جونىممەن دۇرىس كەلەم.
ناۋرىزىڭ, قۇربىلاس, قۇتتى بولسى.!
تانىسارمىز ءبىر كورگەن ءبىلىس دەگەن.
اجەنىڭ ءانى
ادال استان بۇيىرعان,
ءدام تاتسىن جۇرت جيىلعان.
بيداي سالدىم كوجەگە
مول بولسىن دەپ بيىل نان.
كەلىن بىتكەن جەرىك بوپ,
بولسىن ۇلعا سەرىك كوپ.
تارى سالدىم كوجەگە
بولسا ەكەن دەپ جەنىت كوپ.
جىرشى استىندا جاراۋ كوك,
شاپسىن قىزىلتاناۋ بوپ.
كۇرىش سالدىم كوجەگە,
كوپ بولسىن تويدا پالاۋ دەپ.
اۋىزدان اق كەتپەسىن,
مايدان ەرىن كەپپەسىن.
كەلگەن ريزا, كەتكەن توق,
قۇتتى قوناق ەت جەسىن.
اشىق بولسىن قاس-قاباق,
تاسپەن اتقاندى اسپەن ات.
بەيتانىس تا, تانىس تا
بۇگىن توردە باس قوناق.
ارپا, بيداي, تارى بار,
قاتىق, مالتا – اعى بار.
ىشىلەتىن, جەيتىننىڭ
بۇل كوجەدە ءبارى بار.
وشاقتا كوپ شوق ءالى,
استىڭ اۋىر وبالى.
استان ۇلكەن ەشكىم جوق,
قازان اۋزى جوعارى.
«ارپا, بيداي اس ەكەن,
التىن, كۇمىس تاس ەكەن».
جومارتتىعىن جۇرتىمنىڭ
جەر-جيھانعا پاش ەتەم!
اتانىڭ اق باتاسى
نيەتتەرىڭ اق بولسىن!
ناۋرىزدىڭ اقشا قارىنداي.
باستارىڭا باق قونسىن,
شاشتارىڭنىڭ بارلىق
تالىنداي!
ساناسى اسىپ ادامنىڭ,
كوڭىلدە كىر قالماسىن.
قۇتى قاشىپ جاماننىڭ,
جاقسى تاپسىن جالعاسىن.
تىنىش بولسىن دالامىز,
تۇگەل بولسىن نۋىمىز.
تازا بولسىن اۋامىز,
تۇنىق بولىن سۋىمىز.
قايعى-ۋايىم جوق بولسىن,
ورالماسىن كەز وگەي.
ىرىسىمىز كوپ بولسىن
بۇگىنگى ناۋرىز كوجەدەي!
الماتى.