ۇيدە ءبىر جىبەك كىلەم بار ەدى. ول ءوزى ءسىرا, وتە قىمبات دۇنيە بولسا كەرەك. سەبەبى وتكەن عاسىردىڭ باسىندا ءۇسىپباي بولىس سامارقاننىڭ بازارىنان الدىرىپتى دەسەتىن.
ال ەندى, ونىڭ وسى شاڭىراققا قالاي تاپ بولعانىن ءبىر-اق اۋىز سوزبەن قايىرساق, مەنىڭ اجەم – ءۇسىپباي بولىستىڭ نەمەرەسى ەكەنىن ەستەرىڭىزگە سالا كەتۋگە تۋرا كەلەدى. دەمەك, باياعىدا-ا-ا... ءتىپتى, اتام زاماندا دەسەك تە جاراسادى, بولىسەكەڭ نەمەرەسىن ۇزاتقاندا, قىز جاساۋىنا قوسىلا جونەلگەن پارسى كىلەمى عوي. ءبىز كورگەلى, ۇنەمى وراۋلى تۇراتىن.
كەيىن اكەم اۋىلدىڭ شەتىنەن جاڭا ءۇي سالىپ, قونىس تويىن جاساۋعا ازىرلەنىپ جاتقانىمىزدا شەشەم الگى كىلەمدى تورگى بولمەگە ىلدىرمەك بولدى. سول كەزدە قولىنا قۇمانىن ۇستاپ, سىرتقى ەسىكتەن ىشكە قاراي كىرىپ كەلە جاتقان اجەمنىڭ:
– ءاي, – دەگەن داۋسى ءبارىمىزدى سەلك ەتكىزگەنى. – تۇتپاڭدار و كىلەمدى! جەرگە توسەڭدەر!..
ءۇي ىشىندەگىلەر ءۇن-ءتۇنسىز مەلشيدىك تە قالدىق. اپىر-اي, ۇلكەن كىسىنىڭ مۇنىسى نەسى؟ مىنانداي قىمبات دۇنيەنى اياق استى ەتىپ, جەرگە قالاي توسەمەكپىز؟ ونىڭ ۇستىنە بۇل ءبىزدىڭ ۇيدەگى كوزگە كورىنەتىن جالعىز م ۇلىك ەمەس پە؟!
بىراق اجەم ايتتى, ءبىتتى. زاڭ. وتباسىنىڭ بيلىگى ازىرگە سول كىسىنىڭ قولىندا. سوندىقتان كوز قيمايتىن قىمبات كىلەمدى جارقىراتىپ جەرگە توسەدىك تە تاستادىق.
ەسەسىنە اجەم جارىقتىق كەشكى شايدىڭ ۇستىندە ءومىر باقي ەسىمىزدەن كەتپەيتىندەي ءبىر اڭگىمە ايتىپ, ءبارىمىزدىڭ كوڭىلىمىزدى بوساتتى.
– ە-ەي, شىراقتارىم-اي, – دەدى قولىنداعى كەسەسىن شايقاپ-شايقاپ قويىپ, تەرەڭ ويعا باتىپ. – بۇل كىلەمدى كەزىندە كەرەگەگە تۇتىپ, ارقاسىن سۇيەپ وتىرىپ اڭگىمە-دۇكەن قۇرعان ەر-ازاماتتار قايدا قازىر؟ سەندەر سونى بىلەسىڭدەر مە؟..
اجەمنىڭ كوزىنەن قوس تامشى جاس ىرشىپ ءتۇستى.
– قاراڭقالعىر قۋ دۇنيەنى قابىرعاعا ءىلىپ, اسپەتتەۋدىڭ كەرەگى جوق ەندى!.. جەرگە توسەڭدەر دەگەنىم, ەڭ بولماسا, اياقتارىڭ جىلى ءجۇرسىن!
نۇرعالي وراز, «ەگەمەن قازاقستان»